Via Hellevoetsluis (4)

Het valt nog niet mee om Hellevoetsluis kaartloos aan de goede kant te verlaten. Eindeloos is de reeks van woonerven. En als ik dan de stad uit ben blijk ik over een weg te fietsen die eindigt op een boerenerf.

Ach ja, dat is een metafoor voor het menselijk leven. Soms beland je op een weg die nergens toe leid. Dan wordt het tijd om op je schreden terug te keren.

De zon is ondertussen onder gegaan en het wordt ook een behoorlijk stuk frisser. Ik trek een extra kledingstuk aan en mijn handschoenen. Ik heb nog wel een paar uur te gaan op de fiets. En in corona-tijden kun je nergens even opwarmen.

Het wordt steeds donkerder. Maar ik weet welke kant ik uit moet. Vóór mij licht de bedrijvigheid van het Botlekgebied op. De raffinaderijen werpen vlammen de lucht in, alsof er helemaal geen crisis is.

Ter hoogte van Den Briel wordt de route ingewikkeld. Ik oriënteer me nu maar op de borden. Een hoge brug voert over het Brielse Meer, de volgende brug over het Hartelkanaal en een derde nóg hogere brug – met een enorme windkering voor de zeeschepen – over het Calandkanaal. Naast die laatste brug is weer een nieuwe brug in aanbouw. En diep onder mij loopt de Betuwelijn: die duikt hier een tunnel in.

Rozenburg is stil. Er viel al weinig te beleven, maar nu hebben de meeste mensen zichzelf in huis opgesloten. Daarna de pont naar Maassluis. Ik blijk de enige passagier te zijn. Volgens de medewerker van de pont ‘gaat het de hele dag al zo’.

Maassluis is bekend terrein. Het is te laat om mijn broer te bezoeken. Trouwens: bezoek mag niet eens meer: zijn woning zit ‘op slot’.

Ik kies een route langs de rand van het Westland, op de grens van Midden Delfland. Links de kassen, rechts de polders. Het tempo wordt opgevoerd, ik heb nu de wind stevig in de rug.

Na afloop geeft de Strava 124 fietskilometers aan. Maar die heeft zich vergist. Mijn eigen vertrouwde fietsteller zegt dat ik op deze middag-en avondtoch 104 kilometer heb gefietst. Thuis moet ik eerst mijn koude voeten tot leven brengen. Maar de kuitspieren voelen zich weer lekker fit.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Via Hellevoetsluis (4)”

  1. ik zou toch echt die zooltjes aanschaffen, zo lekker verwarmde zooltjes in je schoenen, je hebt ze al voor een paar tientjes maar voor 100 euro heb je echt goeie, groeten mia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.