De Wet van het Lege Restaurant

Ik fietste in de zomer langs Castricum. Op de hoek van de weg naar zee stond een ijscoman.

Ik besloot mezelf te tracteren op een ijsje. Nadat ik het ijsje had opgegeten vroeg de ijscoman of ik er nóg één wilde hebben. En nóg een. Al snel stopten er andere fietsers, en ook auto’s. Ik functioneerde dus als lokaas…

In de vakantie wilden we onszelf tracteren op een ijsje. Of liever nog: een ijscoupe. Er was één ijssalon tot bijna de laatste plaats bezet. In de andere ijssalon zat bijna geen klant. Dan denk je vanzelf: wat is er met die lege ijssalon aan de hand? We besloten dat het wel toeval zou zijn en gingen tóch naar die lege ijssalon.

Daar kregen we overigens wel spijt van. De bediening was slecht en het was weinig ijs voor veel prijs.

Maar die twijfel én de neiging om aan de sluiten bij de drukte is een bekend psychologisch verschijnsel. Mensen trekken mensen aan. En als het ergens niet druk is vinden we dat verdacht.

Een tandarts zonder wachtlijst: is dat wel een goede tandarts? Een leeg restaurant: is dat wel een goed restaurant. Een ZZP’er zonder werk: is dat wel een goede vakman?

Columniste Renske de Greef noemde dit de Wet van het Lege Restaurant.
Die houden we er in...

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “De Wet van het Lege Restaurant”

  1. Hebben jullie wel eens gehoord van “Japie Nep” ?
    Een kastelein uit Den Helder, die zette s’morgens vroeg 4-vier damesfietsen buiten voor zijn café !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.