Retourtje Maassluis

Gisteren moest ik nogal wat sociale zeilen bijzetten. Eerst ging ik op ziekenbezoek, daarna was er een verjaardag, vervolgens een 12½-jarig huwelijksfeest en tenslotte ging ik op bezoek bij mijn broer. De verbindende factor was de fiets.

Ondertussen zette ik de Strava aan. Dat is toch wel een leuk speeltje om te kijken hoe ik ben gefietst. De weg uiteindelijk naar Maassluis was weinig logisch. Dat kwam door de wind die zichzelf af en toe gevaarlijke krachten aangemeten had. Meerdere malen ben ik – vanwege de veiligheid – even gaan lopen.

Vanuit de kerk (het 12½ jarig huwelijksfeest) fietste ik via het doolhof van de wijk Tanthof de polder in. Daar werd ik voluit gegrepen door de wind benevens een stortbui. Overal wind en geen plek om te schuilen.

Bij Schipluiden twijfelde ik of ik linksaf en rechtsaf zou gaan, maar in de Spreuken van Salomo staat dat de geest van de wijze zich naar rechts keert en de geest van de dwaze keert zich naar links. Ik sloeg dus linksaf. De reden was voornamelijk van windgevoelige aard. Ik vreesde dat ik op de oude trambaan naar Maasland teveel wind zou vangen.

Langs de weg richting Vlaardingen – dwars door de groene buffer van Midden Delfland – staat een aantal huizen en er zijn ook bomen, zodat ik af en toe in de luwte fietste. Daar waar de weg even een bocht maakt werd ik voluit gegrepen door de wind. Die kondigde meteen ook maar een nieuw schip met zure appels aan. Ik had het gevoel dat mijn fiets onder mij vandaan werd geblazen. Dat zou ook wel kunnen want mijn fiets weegt 15 kilo en ik ben vijf keer zo zwaar. Lichtere voorwerpen worden eerder door de wind meegenomen. Je ziet het voor je: de fiets die wegwaait en een bejaarde fietser die in de lucht hangt.

In de buurtschap De Kapel sloeg ik rechtsaf (nu dus wel), met links van mij de noordelijke rafelranden van de gemeente Vlaardingen. De wind was zo sterk dat ik niet sneller fietste dan ongeveer 10 kilometer per uur. Af en toe heb ik gelopen omdat ik dat veiliger vond (met name bij veel zijwind).

In het noordwesten van Vlaardingen ligt een uitgestrekt parkachtig gebied. Je kunt er echter slechts met een omweg komen: de eerstvolgende brug over het water ligt bijna 3 kilometer naar het zuiden. Maar toen ik in het park fietste boden de bomen en struiken doorgaans een redelijke beschutting tegen de harde wind. Ondertussen werd het geleidelijk donker.

Bij de Krabbeplas was de fietsroute afgesloten en moest ik zigzaggend door het park mijn weg vervolgen. Maar Maassluis was niet ver meer. Nog vijf kilometer door het (weer meer) open land en toen fietste in de bebouwde kom van de stad van Abraham Kuyper en van Maarten ’t Hart binnen.

De buitenwijken van Maassluis zijn vrij groen en in een parkachtig gedeelte zag ik het achterlicht van een gevallen fiets branden. Ik ging maar even op onderzoek uit: er kon zomaar iemand over een tak zijn gevallen. Er bleek een jongen aan de fiets vast te zitten die inderdaad was gevallen. Zijn voet zat klem tussen de spaken. Met nogal wat moeite lukte het in het donker om hem te bevrijden uit zijn symbiotische relatie met de fiets. Volgens hem had hij verder geen pijn en kon hij zelfstandig zijn huis bereiken.

Maassluis bestaat voor 95% uit nieuwbouw die zich over een lengte van 6 kilometer langs de Nieuwe Waterweg uitstrekt. Er is een klein historisch gedeelte rond de haven achter de sluis naar de Maas. Daar staat ook de Grote Kerk met een beroemd orgel. Ik maakte nog even een foto en fietste daarna door naar mijn broer.

Voor de terugweg koos ik voor een westelijke route. Nu had ik de wind mee en fietste soms meer dan 25 kilometer per uur. In het donker is het niet zo verstandig om alles uit je fiets danwel de beenspieren te halen, want je weet niet wat voor rommel er als gevolg van de harde wind op straat ligt. Ik hield me dus een beetje in.

Al zigzaggend bereikte ik onze woonplaats weer. Ik had koude voeten gekregen (een fietserskwaal), maar in huis was het lekker warm.

 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.