Kun je iemand gelukkig maken?

Misschien kennen jullie de opnames van Céline, destijds in de serie over de Kinderen van de Hondsberg.

Céline was een geadopteerd meisje dat eigenlijk op iedereen een appel deed om haar te helpen. Als begeleider wilde je zorgen dat ze alsnog – na alles wat ze als klein kind had moeten missen – de schade in zou kunnen halen. En een gewone en gezonde puber en later volwassene zou worden. Maar hoe meer er in Céline geïnvesteerd werd, hoe slechter het met haar leek te gaan. Dat leidde tot een groot afbreukrisico voor begeleiders.

In intervisie en supervisie komt dit onderwerp regelmatig ter sprake. Vooral als begeleiders emotioneel uitgeput raken van een cliënt. Dan wordt de kracht van de begeleiding hun zwakte. Je wilt iemand gelukkig maken, maar het werk breekt je ben de handen af.

Ook ouders willen niets liever dan dat hun kind gelukkig is. Maar wat moet je als je kind maanden of jaren achter elkaar lijdt aan zijn bestaan? Dat is vaak nóg zwaarder dan wanneer je zelf lijdt aan je bestaan.

Daar komt nog eens bij dat kwetsbare kinderen vaak precies aanvoelen hoe het met hun ouders gaat. Ze nemen dan ook nog eens het verdriet van hun ouders mee op hun schouders.

Let op: dit bedoel ik allerminst als een beschuldiging aan het adres van de ouders. Het is volkomen begrijpelijk dat je je als ouders zorgen maakt als het met je kind niet goed gaat.

Voor begeleiders geef ik wel eens een voorbeeld als: “Het regent bij Richard altijd. Maar soms sta je even samen onder een afdakje.” Met andere woorden: ga niet op zoek naar de zon. Zoek wel een beschut plekje op waar het leven even iets minder hard is. Even zo’n droog moment geeft jou de ruimte om anders adem te halen en de cliënt ook.

We kunnen niemand gelukkig maken. Als je denkt dat je dat wel kunt loop je uiteindelijk tegen jezelf aan. We kunnen wel proberen om de kwaliteit van bestaan te vergroten. Als dat lukt (ook al is het maar één minuut) hebben we al veel om blij mee te zijn...

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.