Langs de Zaanstreek

Onder een heldere lucht, met in het westen de ondergaande zon fiets ik de gemeente Zaanstad binnen. Het laatste stukje groene buffer tussen IJmond en de Zaanstreek oogt nog landelijk, maar als hier een nieuwe autoweg wordt aangelegd is dat toch echt verleden tijd.

Rechts is de Vinex-locatie Saendelft in aanbouw. De wijk heeft inmiddels zo’n 17.000 inwoners. Ik sla rechtsaf, over een kronkelende dijk. Hier ligt weer één van de (45) forten van Unesco Werelderfgoed ‘de Stelling van Amsterdam.’ 

Langs de weg op het erf van een boerderij staat een kunstwerk in de vorm van een glazen boom. Verder zie je overal protestborden tegen de mogelijke aanleg van een autoweg. Een boerderij heeft de naam omgebouwd tot Ongenoegen. De buurtschap hier heet Busch en Dam. 

Ik kruis de spoorlijn en de drukke provinciale weg tussen Castricum en de Zaanstreek en fiets over een kronkelende weg in de richting van Krommeniedijk. Ondertussen is de zon helemaal onder, maar de lucht kleurt helder oranje. Links van mij opnieuw een voormalig fort. Helaas ligt dit gebied in een aanvliegroute van Schiphol. Het is een permanent gedreun van overvliegende vliegtuigen, soms zie je er vijf tegelijk aan komen.

Langs het Uitgeestermeer en onder de autosnelweg door en dan ben ik in Uitgeest. Voor mij nog altijd een herinnering aan mijn eerste stage: bij het KIMDGG: Het Katholiek Instituut voor Maatschappelijke Dienstverlening aan Geestelijk Gehandicapten.

Toen de stage begon liep een aantal vrouwelijke medewerkers nog in habijt en moesten ze als zuster worden aangesproken, maar het waren de roerige sixties. Aan het eind van mijn stageperiode bleken een aantal zusters geen zuster meer te heten en ook geen Maria, maar Ingrid en Patricia.

Begeleiding van een orthopedagoog kreeg ik tijdens de stage niet: de orthopedagoge was zojuist ontslagen door de directeur. Ik moest zelf mijn weg maar zien te vinden. Goed, daar word je zelfstandig van.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: