Dieren op de fiets

Op de fiets kom je vaak heel wat dieren tegen. De meesten worden redelijk gedachtenloos gepasseerd. Maar sommige dieren vragen om wat meer aandacht.

Neem de heer Woefstra. Volgens mij is hij de braafste hond van het Westland. Soms moet je als fietser alert zijn op honden, want ze willen nogal eens fietskuiten bespringen. Zo niet de heer Woefstra. Ik wilde even een foto maken en daar kwam de heer Woefstra aangewandeld.

Met een ferme duw raakte hij mijn benen. Dat was geen aanval, maar een vraag, of meer nog een oproep: aai me!

Ik heb de heer Woefstra stevig geaaid en beklopt. Hij vond het zó prettig dat hij even later plat op het asfalt lag. Daar kreeg hij kennelijk opeens jeuk, want er moest stevig gekrabd worden. De heer Woefstra lag uiteindelijk helemaal in de knoop met zichzelf, zo ingewikkeld was de jeuk.

In het duingebied bij Den Haag kwamen we een file aan schapen en geiten tegen. De file was nogal tegendraads. De geiten wilden de ene kant uit en de schapen de andere kant. Omdat het pad langs het hek erg smal was en de stekels van de duindoorns erg scherp zat er niets anders op dan met zijn allen stil te blijven staan. Niemand kon meer vooruit, niemand wilde meer achteruit.

Uiteindelijk schrok één van de geiten en toen sprongen ze allemaal weg. Dat was aanleiding voor de schapen om hun weg te vervolgen. Maar op die weg kwamen ze de geiten weer tegen en die gingen bokkig met hun horens in de aanval. Uiteindelijk heb ik de meest bokkige geit bij de horens gevat zodat hij geen kopstoten meer uit kon delen. Daar had ik wel mijn beide armen voor nodig: bokkige bokken zijn best sterk.

Dit was dus een kwestie van schapen en bokken scheiden.

Daarop gingen de schapen schielijk langs hun belagers en vervolgden hun duinpad.

Tenslotte belandden wij op een terras in Den Haag. De zon scheen zó uitbundig dat we buiten konden zitten. Een kraai had het voorzien op de koffiecupjes, maar de plaatselijke mussen hadden zin in appeltaart. Er werd heerlijk van gesmikkeld.

Nu nog de vraag: is appeltaart schadelijk voor de huismus? (of hier: voor de cafémus?).

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.