Ecaussinnes (vervolg)

Ik blijf nog even stil staan bij het kasteel van Ecaussinnes-Lalaing. Dat moet ook wel, want op de kasseienweg omhoog valt (voor mij) niet te fietsen.

Langs het water van de Sennette lag een rotswand en een slimme landheer bedacht in de 12e eeuw dat hij daar wel een eenvoudig optrekje kon bouwen met een paar stevinge muren. Het was vaak knokken geblazen in deze streek, dus op deze manier kon je je bezittingen een beetje veilig stellen. Van witwassen op een Zwitserse bankrekening had men in die tijd nog noiit gehoord.

Maar ja, als je eenmaal begint wil je ook uitbreiden. Er kwam een hoge verdedigingsmuur en er werden vierkante torens gebouwd (12e eeuw). In de 14e eeuw kwamen er ronde torens bij, dat was lastiger bouwen, maar effectiever in de verdediging.

Later wordt er een tweede verdieping op het huis gebouwd en er komen nieuwe muren, waardoor de oppervlakte wordt verdubbeld. Toen werd het ook tijd om uit dankbaarheid een kapel te bouwen. In de 18e eeuw komen er paviljoenen bij, benevens een complete boerderij. Hoe zelfvoorzienend kun je willen zijn? Aan het kasteel werden trouwens ook een ziekenkamer én een gevangenis toegevoegd. Dat alles heb ik niet bekeken, ik bleef voor de onneembare muur steken.

Als ik de helling uit het dal van de Sennette gekomen ben ontvouwt zich een panorama van zacht golvend land, deels grasland en deels omgeploegd akkerland. De wegen lopen wat onvoorspelbaar kriskras door dit land. Soms denk je dat je een bepaalde richting uit fietst en dan blijkt de weg opeens een haakse bocht te maken. Alleen een smal en blubberig landweggetje leidt rechtdoor.

Ik wil naar het Kanaal van Brussel naar Charleroi (of omgekeerd), maar hoe kom ik daar. Uiteindelijk vind ik achter een paar huizen een smal betonpad. Dat leidt in de goede richting, maar je moet er maar op komen.

Het land lijkt landelijk, maar aan de horizon is industrie zichtbaar. Ik zit hier vrij dicht bij het gebied van de oude staalindustrie van Charleroi en La Louviére. Die industrie is bijna helemaal bezweken, maar op sommige plaatsen heeft zich nieuwe industrie gevestigd.

Vanmorgen sprak ik in de trein met een Vlaamse fietser die mopperde op zijn eigen land. hij zei dat Vlaanderen een eeuw geleden een achtergesteld gebied was en dat de Walloniërs alles voor het zeggen hadden. Toen ik zei dat het nu andersom was was zijn reactie: "En dat is een ramp. Daar wil je eigenlijk niet meer wonen. Geef mij maar Wallonië. Daar is tenminste nog groen met frisse lucht." Ieder voordeel heb inderdaad zijn nadeel.
Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.