Stichtelijke Gestichtsherinneringen (12)

Eens in de tien weken was ik 'Functionaris van Dienst'. Een Functionaris van Dienst trad in geval van acute nood op als vervanger van de directie.

Het ingewikkelde van deze functie was dat je geen idee had welke ramp er op je pad zou komen. Bovendien: als je gebeld werd was het bijna altijd een kwestie waar niemand antwoord op wist. Anders had een aanwezige manager het antwoord zelf al wel bedacht.

In het begin verliep de bereikbaarheid nog ingewikkeld. Ik moest gewoon een week lang bij de telefoon blijven zitten. Mobiele telefoons waren er nog niet en we hadden ook geen semafoon.

Eén van de meest roemruchte gebeurtenissen was het feit dat er paarden los waren gebroken uit de boerderij. De vraag was wat er nu gedaan moest worden. Het leek mij het beste dat die paarden weer gevangen werden.

Er was ook een keer brand op een paviljoen. Een bewoner had een sok om een peertje gedrapeerd om daarmee iets van sfeerverlichting te verkrijgen. De brand was al geblust, maar ik werd uit de slaap gewekt met de vraag of het goed was dat de brand alvast geblust was voordat ik was geïnformeerd. Ik vond het goed.

Meer ingewikkeld waren situaties van crisis-opnames, van overlijden of weglopen. Daar waren wel protocollen voor, maar soms was familie niet bereikbaar. Eén situatie was erg ingewikkeld, omdat ook niet bekend was wat de wens van de familie was: begraven of cremeren? Er moesten al wel voorbereidingen worden getroffen.

Er was ook een keer een heftig conflict tussen een familielid en een medewerker. De medewerker had zich in een kast verschanst vanwege het bedreigende gedrag van het familielid. De politie was al aanwezig, maar ik moest namens de directie poolshoogte nemen. Helaas maakte mijn aanwezigheid weinig indruk: de familie geloofde er geen klap van dat iemand met lang haar en een oude spijkerbroek iets met de directie van doen had.

Op een avond werd ik gebeld omdat er iemand aan was komen lopen die opgenomen wilde worden, anders zou hij van een flat springen. Ik heb me naar het terrein begeven. Omdat er ergens een plek open was heb ik hem daar voorlopig even onderdak kunnen geven. Het was de vrijdag voor Pinksteren. In het hoofdgebouw stond een kolossale bos gladiolen. Ik vond het jammer als die bos daar drie dagen zou verleppen, dan zouden ze thuis mooier staan. Bovendien had ik een paar uur aan vrije tijd ingeleverd. Daar mocht wel iets tegenover staan. Dus liep ik met die bos het hoofdgebouw uit.

Mijn actie kwam tot een roemloos einde omdat ik in de armen van de beveiliging liep. Ook zij geloofden er niets van dat ik een verantwoordelijke functie op het Gesticht bekleedde. Er werd melding gemaakt van de diefstal van een vaas met inhoud door een meneer die beweerde dat hij ter zake bevoegd was...
Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

One thought on “Stichtelijke Gestichtsherinneringen (12)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.