Stichtelijke gestichtsherinneringen (3)

Ik kreeg een kamer tussen de dominee en de directeur. Een betere plek kun je als beginnend orthopedagoog natuurlijk niet hebben...

De dominee sliep ’s nachts gewoon thuis, maar de directeur en ik waren vanwege de afstand tot thuis genoopt om de nacht op het terrein door te brengen.

Het was allemaal vrij gehorig, dus als ik dat wilde kon ik de gesprekken volgen die de directeur op zijn kamer voerde. Maar ik hield me in, ook als was de wet op de privacy nog niet ingetreden.

Wel ontdekte ik een machtsmiddel. De warmwatervoorziening was niet zo op orde. Als ik mijn warme kraan aanzette stond de directeur onder de koude douche. Dus voor het geval hij binnen de organisatie vervelende besluiten zou nemen wist ik wat me te doen stond.

De eerste week was ik bepaald niet ingevoerd in de gang van zaken binnen de instelling. Maar er waren al wel besprekingen gepland. Eén bespreking ging over een jongen die zich verzette tegen het eten.

Het zag er allemaal heel clean uit. Begeleiding in lichtblauwe beroepskleding. Een helemaal kale woonomgeving: linoleum op de vloer, geen versieringen aan de muur, geen speelgoed, geen planten. Een houten tafel, een aantal stoelen, brede vensterbanken, waarop sommige bewoners lagen. Anderen lagen in bed. De jongen werd op zijn bed 'gevoerd' en verzette zich tegen iedere hap die in zijn richting kwam. Als hij niet wilde eten werd zijn neus dicht geknepen.

Begeleiding deed wat de opdracht was: de jongen moest eten. Dat was de wens van de ouders, de opdracht van de dokter en de visie van een halve eeuw geleden.  Je moest eten, want wie niet eet gaat dood. Mijn advies was om het eten toch wat minder beladen te maken. Minder dwang, langzamer en desnoods maar niet.

Dat had ik dus niet moeten zeggen. Vond althans de dokter op het terrein. Zij vond dat deze jongen perse moest eten, want er was sprake van ondergewicht. Dus ik was mijn boekje te buiten gegaan. Eten was een zaak voor de dokter en niet voor de orthopedagoog. Ze meldde dit voorval aan mijn baas (v). De zaak werd met mij besproken. Ik weet niet meer wat er uit kwam, in ieder geval moest ik rekening houden met gevoeligheden van andere mensen, en in het bijzonder van de dokter.

De tweede week ben ik meteen maar weggebleven van het gesticht. Ik werd namelijk getroffen door een ernstige griep. Dat is iets wat nieuwe collega’s vaak overkwam. Er waren veel virussen over instellingen rond, je wordt als nieuweling zómaar viraal te grazen genomen.

Volgens mij ben ik later nooit meer zo ziek geweest. Ik heb zelfs enkele dagen gemist. Ik was geheel van de wereld met een paar dagen boven de 40 graden koorts en veel ijlende dromen. Ook de daarop volgende week was ik nog zo slap als een vaatdoek en kon ik niet aan het werk.

In mijn eerste drie werkweken heb ik dus maar één week gewerkt. Toch ontving ik wel aan het eind van de maand januari het salaris voor een hele maand. Zo komt Jan Splinter door de winter! En van dat eerste salaris kocht ik een fiets. Zo kon ik in mijn vrije uren de omgeving van het gesticht gaan verkennen.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Stichtelijke gestichtsherinneringen (3)”

  1. Grappig. Toen ik op 1-7-75 ging werken, kocht ik eind juni ook een nieuwe fiets. Lopend vanaf mijn 1/2 woning in de Quellijnstraat liep ik richting Haarlem. In de Van Baerlestraat trof ik een fietsenwinkel die mij per direct een fiets kon verkopen. Het was warm, ik had een spijkerbroek aan en stapte gelijk op. Te Haarlem aangekomen was mijn eerste gang naar een apotheek om talkpoeder te kopen voor mijn schrijnend kruis, dat ik ergens in de bosjes heb aangebracht. En blijkbaar ben ik weer goed thuisgekomen. Met die fiets heb ik vervolgens de omgeving van Eindhoven onveilig gemaakt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.