Appmoeder

Om de twee weken schrijf ik een column voor het Nederlands Dagblad. Onderstaande column deed nogal wat stof opwaaien. Vooral ik Twitter kreeg ik de wind van voren...

De wachtkamer van de huisarts zit vol. In een hoek zit een moeder met een baby in de kinderwagen. De baby maakt een huilend, wat klagerig geluid. De moeder probeert de baby tot bedaren te brengen door de kinderwagen aan het handvat op en neer te bewegen. Verder gaat al haar aandacht uit naar het mobieltje dat ze in haar andere hand heeft. Als de baby harder gaat huilen worden de bewegingen van de moeder heftiger. Hij lijkt even te schrikken en gaat daarna nog harder huilen. Ook hier reageert de moeder niet op. De appjes op haar telefoon zijn belangrijker.

In de kinderwagen zie ik een stevig jongetje van een maand of vijf. Als hij mijn hoofd ziet wordt hij stil. Dat kan natuurlijk van de schrik zijn. Verschijnt er opeens een grote kop van een vreemde man boven de wagen. Maar als ik zacht tegen hem praat veranderen zijn ogen en zijn mimiek. Wat zeg je tegen zo’n baby? Dat maakt helemaal niet uit, je kunt zelfs de beursberichten voorlezen. Als het kind maar een menselijke stem hoort. Even later kan er een voorzichtig lachje vanaf. Onderin zie ik zelfs een eerste tandje.

De moeder kijkt even op en gaat daarna door met haar telefoon. Ze is gestopt met het heen en weer schudden van de kinderwagen, de baby is zo ook wel stil, met behulp van de gratis oppas. Het jongetje lijkt het gesprek leuk te vinden en maakt gekke geluiden. De moeder lijkt het allemaal niet te boeien.

Ieder kind is verschillend en kinderen zijn niet maakbaar. Maar wat we wel weten is dat kinderen vooral gedijen en ook gemakkelijker troostbaar zijn tijdens momenten van ongedeelde aandacht. Wie steeds op zijn mobieltje kijkt laat zien dat andere dingen belangrijker zijn dan het kind. Onderzoek toont aan dat sociale interactie en warmte van de kant van de ouders leidt tot meer communicatie van de kant van het kind. Het wordt steeds leuker om met elkaar te communiceren. Omgekeerd leiden vlakke en afwezige reacties van de ouders tot een afvlakking van het sociale gedrag. De baby raakt meer in zichzelf gekeerd.

Moet je trouwens eens proberen wat het effect is als je tijdens een sollicitatiegesprek je mobieltje opneemt. Dat wordt als zeer respectloos gezien. De vrouw in de wachtkamer zou dan waarschijnlijk direct zakken voor haar sollicitatiegesprek als moeder.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

4 gedachten over “Appmoeder”

  1. 🙂 maar het goede nieuws is wel, dat er volgens mij ook weer een nieuwe tegenwind staat, minder online zijn, etc etc, onder den menschen, dus ook onder de jonge moeders vermoed ik 🙂

  2. Ik vond het een goede column. Maar ik denk dat ook voor de tijd van de smartphone lang niet alle baby’s altijd ongedeelde aandacht kregen als ze huilden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.