Zenuwarts (5)

Dokter Jansma heeft het vermoeden uitgesproken dat mijn fietsneigingen van obsessief-compulsieve aard zijn. Het bezit van de fiets is de obsessie en de compulsie is de onbedwingbare neiging om aan dat fietsen gestalte te geven.

Natuurlijk heb ik de neiging om hem nu ook te gaan bevragen. Hij was immers van zijn fiets gestort, waardoor ik extra moest wachten op dit eerste consult! Maar de rollen liggen hier anders, dat begrijp ik ook wel. Ik ben hier niet degene die de vragen stelt.

“Zonder fiets is Henk niets” heb ik vaak gedacht en ook wel eens gezegd. Als dat zo is heb ik geen eigen ik ontwikkeld. Ik leef in symbiose met mijn fiets. Ik ben niet Henk, mijn naam is Batavus. Als mijn fiets niet in orde is voel ik me ziek.

Maar die symbiose, die komt altijd uit de vroege jeugd. Zeg maar tussen de zes en achttien maanden. Dan is deze fiets te groot voor mij. Ik moet aan de kinderfiets.

“Wat is het ergste wat er kan gebeuren als u geen fiets meer hebt?”, vraagt dokter Jansma. En nu realiseer ik me dat hij me die vraag al eerder stelde. Alleen was ik nog in gedachten verzonken. Zijn vraag komt zo uit een cursus over socratisch motiveren. Wat is het ergste dat er kan gebeuren….

“Het zou even wennen zijn” hoor ik mezelf zeggen. “Is dat werkelijk zo?” vraagt dokter Jansma. “Volgens mij denkt u er eigenlijk anders over…” Ik vermoed wat hij bedoelt, maar ik zwijg maar even. Even kijken hoe hij verder gaat. “U zegt het onderkoeld, maar volgens mij durft u uw gevoel niet onder woorden te brengen. Als u niet meer kunt fietsen heeft het leven voor u geen enkele zin.”  

Ik vertel hem dat ik een paar maanden niet heb kunnen fietsen, maar dat ik toch nog wel enige zin in mijn leven kon ontdekken. “Had u toen ook het perspectief dat u nooit meer zou kunnen fietsen?”, vraagt dokter Jansma.

Nee, dat kan ik bepaald niet zeggen. Vanaf de tweede dag in het ziekenhuis probeerde ik alweer mogelijkheden te onderzoeken om op de fiets te stappen.

Ik vertel de dokter zielenknijper dat ik al 1700 kilometer op de teller had staan toen de orthopeed me eindelijk met veel aarzeling toestond om ‘voorzichtig op de fiets te stappen’.

“Dat bedoel ik dus”, zegt dokter Jansma, “het fietsen was u fysiek onmogelijk gemaakt, maar eigenlijk had u gewoon door willen fietsen na het ongeval. Dat is een typisch voorbeeld van een obsessief-compulsieve stoornis, in dit geval een cyclomania.”

Dokter Jansma vervolgt: “Het blote feit dat u nog mogelijkheden zag om weer te gaan fietsen heeft u destijds voor een diepe depressie behoedt. Maar u moet wel onder ogen leren zien dat er een einde komt aan uw fysieke danwel mentale mogelijkheden om te fietsen. Goedschiks danwel kwaadschiks.

We kunnen vanaf nu de proef op de som nemen. Dan weten we alvast een beetje welke afkickverschijnselen u ten deel gaan vallen. U zet straks uw fiets in mijn garage, daar staat hij warm en droog. Uw fiets zal zeker niet klagen. U gaat lopend naar huis en u raakt tot het volgende consult geen fiets meer aan. Eventueel kan ik rustgevende medicatie voorschrijven, voor het geval u vanwege deze periode in een diep emotioneel dal terecht komt.” 

Ik heb de neiging om aan mijn fiets te vragen wat hij van het voorstel van dokter Jansma vindt, maar ik vrees dat ik dan in psychiatrisch opzicht geheel ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

6 gedachten over “Zenuwarts (5)”

  1. Ik zit je blog te lezen. Wat een mooie foto’s en verhalen! Ook ik vraag me af, hoe erg het nu werkelijk is met je manie.

    En ook vraag ik me af: gaat het jou puur om het fietsen? Om de beweging? Of gaat het ook, misschien, gezien je foto’s en verhalen, om het dingen zien, dingen beleven? Nieuwe dingen meemaken? Nieuwe feiten leren?

    Zo ja, dan verklaar ik je bij dezen tot een mens. In onze evolutie zijn we namelijk nieuwsgierig geworden, en dat heeft ons veel succes gebracht als mensheid. Mocht je ooit niet meer kunnen fietsen, dan kun je er misschien met zo’n gehandicaptenvoertuig op uit – dankzij de NS (lang leve) ook nog wel elders in het land. Daarnaast zie ik dingen voor me als kijken naar reisprogramma’s en boeken met mooie foto’s bekijken 🙂 .

    Ik wens je veel lichamelijke en geestelijke gezondheid toe!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.