Sopron (1)

In Sopron was ik al drie keer op de fiets geweest. Nu kwam ik er met de trein. Sopron ligt in het noordwesten van Hongarije.

Je kunt met een goedkope dagkaart van de Oostenrijkse spoorwegen ook het dieseltje naar Sopron nemen: een bus op rails. Je komt aan op het station van Sopron en loopt daar vandaan in een kwartier naar de binnenstad van Sopron.

Zoals zoveel steden in deze regio heeft ook Sopron een heftige geschiedenis. Toen het gebied tot het Oostenrijks-Hongaarse Keizerrijk toebehoorde was er in politiek opzicht geen vuiltje aan de lucht: het was gewoon duidelijk. Maar na de Eerste Wereldoorlog veranderde de situatie.

De stad Ödenburg was eeuwenlang een Duitstalige stad geweest. In 1850 sprak 97% van de bevolking Duits. In 1921 werd besloten dat Burgenland (het grensgebied ten oosten van Wenen) tot Oostenrijk zou behoren, maar dat Ödenburg een Hongaarse stad zou worden. Dat leidde tot allerlei schermutselingen. Het Hongaars sprekende deel van de bevolking beriep zich op de geschiedenis: in de late Middeleeuwen werd er vooral Hongaars gesproken. Dat was echter weer een gevolg van een massale volksverhuizing: miljoenen Hongaren waren op de vlucht geslagen voor het Ottomaanse leger.

In ieder geval trokken de Duitstaligen aan het kortste eind. Na de Tweede Wereldoorlog was hun lot helemaal bezegeld: iedereen die nog Duits sprak moest de stad verlaten. Tegenwoordig is Sopron een volledig Hongaarse stad. Duits kun je er beter niet spreken en alleen de jongere inwoners spreken Engels. Met de Euro kun je er niet terecht: hier geldt de Hongaarse munteenheid.

Toen de stad achter het IJzeren Gordijn lag leidde de plaats een wat zieltogend bestaan, hoewel er werd geprobeerd met industrialisatie de stad wat leefbaar te houden. Tegenwoordig vormt de stad een poort tot Zuid-Oost-Europa. Drie Europese hoofdsteden (Wenen, Bratislava en Boedapest) liggen op vrij korte afstand. Deze ligging legt de plaats in economisch geen windeieren. De zeer historische binnenstad wordt prachtig gerestaureerd. En – opmerkelijk genoeg – de oude Duitse straatnamen komen ‘als ondertitel’ terug in het straatbeeld.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.