Alles moet er uit!

Er stapt een man samen met zijn moeder in de trein. Tenminste, ik neem aan dat het zijn moeder is. De man kijkt mij aan. En dan barst hij op luide toon los.

“Alles moet er uit! Alles moet er uit!”

Zijn moeder probeert zijn toon wat te dempen. Ze probeert ook te zeggen dat hij het er hier niet in de trein over moet hebben.

Maar de man is niet te stoppen. “Als hij een oor ziet moet hij praten” zeg ik wel eens in een bespreking.

“Mijn moeder moet naar het ziekenhuis. Volgende maand. Alles moet er uit. Alles moet er uit. Dat heeft de dokter gezegd.”

Ik probeer hem wat gerust te stellen. “Dat is wel spannend. Maar het komt allemaal goed.”

Maar hij herhaalt: “Volgende maand al, alles moet er uit!”

Zijn moeder legt mij uit dat het niet de bedoeling was, maar dat hij het verhaal kennelijk heeft opgevangen toen zijn moeder aan de telefoon was.

“Tegen tante Sjaan. Alles moet er uit, alles moet er uit.”

Tsja, wat zeg je dan tegen deze man. Het is allemaal erg onduidelijk. Hij wil weten hoe het zit. Maar valt het hem uit te leggen? En zo’n les is dan weer niet passend in de trein. Trouwens, wat moet er eigenlijk allemaal uit. En ik zit hier in de trein niet als hulpverlener, maar als toevallige passant.

Deze keer is (voor mij) de oplossing eenvoudig. Bij mij moet niet alles er uit, maar ik moet op het volgende station wel de trein uit. Ik zeg tegen de man dat ik moet overstappen en dat het allemaal goed komt. “Alles moet er uit, alles moet er uit!” zegt hij nog een keer.

Als ik op het perron sta zie ik hem kijken en zijn mond bewegen. Volgens mij herhaalt hij nog een keer de mededeling dat alles er uit moet…

 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: