Langs de Maas (4)

Eigenlijk wil ik doorfietsen naar Dinant. Maar misschien is het verstandiger om terug te fietsen naar Namen. Zo'n langere rit is geschikter voor een zomerse fietstocht.

Stoomopwaarts van Profondeville is een verkeersbrug over de Maas. Omdat ik in (uit) principe geen twee keer dezelfde weg wil fietsen neem ik deze brug en ga aan andere kant terug in de richting van Namen.

Vanaf de linkeroever had ik al gezien dat de rotsen aan deze zijde loodrecht uit het water verrezen. Dus er was weinig ruimte voor de weg en de spoorweg. En inderdaad: de trein boort zich een tunnel door de rotsen. De autoweg neemt een fikse helling. Ik denk handig te zijn en fiets een klein weggetje in (verboden voor auto’s). Je weet maar nooit of je als fietser toch net nog niet langs het water verder kunt. Nee dus: de weg loopt dood.

Waar ik al bang voor was: de vrij drukke weg is smal en bochtig, zonder vluchtstrook. Voor een eenzame fietser is dat niet zo’n prettige ervaring. Belgen zijn niet zo gewend aan winterse fietsers. Maar uiteindelijk kom ik toch behouden in een weer wat ruimer land terecht. De weg heeft hier ook weer een vluchtstrook. In België is dat ook de plek waar afval, glas, afgewerkte olie en defecte onderdelen van auto’s gedumpt worden. ik hoop maar dat de Blue Bike stevige banden heeft.

Ik kom door het dorpje Dave. Er schijnen die kastelen te staan, ik zie er maar eentje, verstopt achter een hoge heg en een afgesloten hek.

Daarna leidt de weg mij naar Jambes. Ondanks de slechts 20.000 inwoners is het een drukke plaats, die zich over een lengte van 7 km. uitstrekt langs de Maas tegenover Namen. De plaats is met drie verkeersbruggen en een spoorbrug verbonden met de hoofdstad van Wallonië.

De grote weg is druk en weinig aangenaam. Er liggen grote winkels langs de weg en dat in Belgische stijl. Dat wil zeggen: enorme supermarkten op een soortement van bedrijventerreinen en vooral goed met de auto bereikbaar. Gelukkig vind ik een meer rustieke route (een kwestie van op goed geluk een zijstraatje inslaan) door een 19e eeuwse wijk. Zo kom ik ook weer aan de Maas terecht, met een mooi zicht op de Citadel en de gebouwen van het Waalse parlement (de rode gebouwen op de derde foto).

te hebben genomen moet ik mij temidden het het verkeer een weg banen door het verkeer van Namen. De binnenstad is verkeersluw, maar door de markt ook niet goed begaanbaar voor de fiets. De wegen rond het centrum zijn erg druk. Rond het station is het één grote bouwput met allerlei wegomleggingen. De fietsroute is mij niet duidelijk, het schijnt dat ik op een busroute terecht kom met een file van bussen achter me aan.

Uiteindelijk kom ik toch behouden aan bij het station. Ik lever mijn fiets voor in bij het geautomatiseerde Blue Bike punt, stap op de trein naar Brussel en stap daar over op de Internationale trein naar Amsterdam. In één dag kun je veel zien...

 

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s