Gevangen in een relatie

Tijdens een lange treinreis kan het zomaar gebeuren die je uitgebreid met iemand in gesprek raakt. En dat deze keer nog wel in de Stiltecoupé... Maar daar zat verder niemand...

Mijn medereizig(st)er was een mevrouw van rond de zestig. Ze vertelde dat haar man twee jaar geleden met pensioen was gegaan. En sinds die tijd liep het in huis helemaal vast. Hij wilde niet met pensioen, maar zijn baas wilde zijn contract niet verlengen. Dus ‘kwam hij thuis te zitten’.

“Zijn werk was zijn project” zei mevrouw. “Hij wist alles. En hij zorgde ook dat hij alles wist. Hij is ontzettend intelligent. Daarmee is hij iedereen te slim af. Hij is dus ook geen tegenspraak gewend.”

Ik vroeg of haar man er niet over had gedacht om na zijn pensioen andere dingen te gaan doen. Volgens haar had hij zich veertig jaar lang zó gefocust op zijn werk, dat hij eigenlijk geen idee had wat er verder nog in de wereld te koop was. Hij had ook helemaal geen hobby. Alleen reizen vond hij nog wel aardig, “als hij maar kon bepalen waar we heen gingen. Maar dat kwam er op neer dat we meestal op een station zaten, want hij is gek op treinen. Dat heb ik al die tijd allemaal best gevonden. Ik verwijt hem dus niks. Ik heb me aangepast en ik heb hem ook geen tegengas gegeven.”

“Hij heeft geprobeerd om na die tijd de politiek in te gaan. Maar dat was geen succes” zei mevrouw. Hij is zó gewend om te bepalen wat iedereen moet doen dat hij binnen de kortste keren ruzie had. Daar begreep hij niks van. Hij had alles goed voorbereid, daar had hij ook alle tijd voor. Sommige anderen hadden nauwelijks iets voorbereid. En toch accepteerden ze zijn gezag niet. Dat was voor hem onbegrijpelijk. Er is nog aangeboden om te bemiddelen tussen de kemphanen, maar dat wilde mijn man niet. Hij had gewoon gelijk, dus wat viel er dan nog te bemiddelen?” 

Mijn medereiziger benadrukte nog een paar keer dat ze haar man niet ‘de schuld’ wilde geven. En ook dat ze hem niet kwijt wilde. “Maar ik had gedacht dat als de druk van het werk eraf was, dat het thuis dan heel ontspannen zou zijn. Maar zoals het nu gaat zitten we elkaar in de weg. Je kunt bijna niet met elkaar hele dagen onder één dak wonen. We zijn elkaars gevangene geworden…”

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Gevangen in een relatie”

  1. ik ben wel benieuwd of jij die mevrouw nog iets kon zeggen wat kan helpen in deze moeilijke situatie, of is zoiets hopeloos? groeten mia

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: