Een appeltje schillen

Deze zomer ben ik betrokken bij een project rond verpleeghuizen in Rijnmond. Ooit ben ik in mijn vak begonnen met kleine kinderen, maar nu vraagt de ouderenzorg mijn meeste aandacht. Dat is wat je noemt in je vak met je eigen levensloop meegroeien...

Gisteren schreef ik al over de neiging van het management om alle risico’s uit te sluiten. Hoe staat het bijvoorbeeld met het rookbeleid? Ik ken een situatie waarbij de bewoner allerlei gaatjes in zijn brandwerende matras heeft. Hij weigert pertinent om buiten zijn kamer te roken. Het is begeleiding niet gelukt om hem op andere gedachten te brengen.

Moet je trouwens iemand die zijn leven lang in huis heeft gerookt op zijn oude dag verbieden om in eigen omgeving te roken? Aan de andere kant: personeel moet ook (redelijk) rookvrij kunnen werken.

Ik zag in een verpleeghuis een creatieve oplossing: een mevrouw die als gevolg van een CVA niet meer een sigaret vast kon houden. Ze had de beschikking over een een meter lange slang en aan het uiteinde van die slang zat de sigaret boven de asbak: de peuken vielen vanzelf in de asbak. Ze kon niet zelf de sigaret aansteken (daar had ze de fysieke mogelijkheid niet meer toe). Daarin was ze dus wel afhankelijk van de beschikbaarheid van de begeleiding. De begeleidster zei: “Mevrouw mist zo ontzettend veel, moeten we haar dan ook nog het roken afpakken?”

Maar wat te denken van deze maatregel: Mevrouw Dingemanse is al tientallen jaren gewend om ’s middags een appeltje te schillen. Inmiddels is ze dementerend. De psychologe heeft vastgesteld dat mevrouw in de tweede fase van deze vorm dementering verkeert. Het beleid is op de instelling dat mensen in deze fase van dementering geen scherpe voorwerpen meer mogen hanteren. De consequentie is dat mevrouw Dingemanse niet zelf meer haar appeltje mag schillen. Ze is afhankelijk geworden van de begeleiding. Wat moeten we van zo’n maatregel vinden?

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

7 thoughts on “Een appeltje schillen”

  1. Een appeltje voor of samen met haar schillen tijdens het theedrinken ´s middags. Het lijkt me sterk dat er van 1 tot 6 uur niets meer gedronken wordt en er moet altijd iemand aanwezig zijn bij bewoners. Dat het personeel aan de veiligheidsmaatregelen vast houdt, begrijp ik. Als je met mensen werkt, ben je verantwoordelijk voor hun welzijn. Daar hoort zowel veiligheid bij als een appeltje.

  2. Regels zijn er om je aan te houden, maar tegenwoordig lijkt het wel of er totaal geen ruimte meer is voor uitzonderingen.
    Het lijkt wel of men er steeds starder in word ……… tja en daar zijn de mevrouw Dingemans uit onze samenleving de slachtoffers van……………….

  3. Lekker haar appeltje laten schillen. Het afpakken van zo’n vaste handeling brengt waarschijnlijk alleen maar onrust. Dus lekker laten schillen zolang het goed gaat en als het niet meer goed gaat dan bekijken wat er aangepast moet en kan worden.

  4. ik bedenk als oplossing: ze mag wel een appeltje schillen, dus een mesje vasthouden, maar tot ze daar mee klaar is moet er iemand opletten, dit kost dus meer personeelstijd en dat is misschien wel een probleem, groeten mia

  5. Maatregelen zijn er om een leidraad te zijn in goed en kwaad. Ze zijn ook in juridisch opzicht een goede vasthouder. Maar dan komt de nuance om de hoek kijken. In hoeverre kun en mag je nuanceren(soms een oogje dichtknijpen of naast het pad lopen en niet erop ) zonder dat dat nu meteen een juridisch gevecht wordt als het fout gaat. Kunnen we bij het fout gaan dan ook coulance tonen of gaan we dan toch liever hard tegen hard? In geval van mijn moeder geef ik, als dochter, al veel vrijheid aan de hulpverleners. Misschien moeten we toch meer praten met elkaar?

  6. Ligt het niet in het verlengde van de mevrouw, die geholpen moet worden met het aansteken van de sigaret?
    Ik kan me de beleidsregel wel voorstellen, maar een oplossing zou kunnen zijn om in bijzijn van een medewerker mevrouw het appeltje laten schillen en het mesje weer meenemen.
    Tenminste zo zou het moeten zijn, maar vaak is daar geen personeel voor en een sigaret is sneller aangestoken dan geduldig zitten wachten tot mevrouw het appeltje geschild heeft.

    Groet Lily

  7. Ik kan de veiligheidsmaatregelen best begrijpen. Niemand wil dat er vreselijke ongelukken gebeuren. Maar met de appelmevrouw zou de oplossing toch erg eenvoudig zijn: kan een personeelslid of een vrijwilliger er niet even naast gaan zitten voor het oogje in het zeil. Er zijn toch wel klusjes die even zittend gedaan moeten worden. Ik denk aan handdoeken opvouwen of zo. Of iets opschrijven.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s