Langs Schelde, Rupel en Zenne (4)

Ik kom uiteindelijk in een ruim ogend landelijk gebied uit. Dat had ik hier in de Randstad van België (de as Antwerpen-Mechelen-Brussel) met zo’n 3½ miljoen inwoners niet direct verwacht.

Wat trouwens wel scheelt is dat het land wat glooiend is. Je kijkt minder ver dan in de vlakke polders in de Nederlandse Randstad.

Ik heb geen idee waar ik fiets. Want zoals de oplettende lezertjes inmiddels weten fiets ik bij voorkeur kaartloos. En dat terwijl de grootste uitgever van fietskaarten in Nederland een goede kennis is… Sorry Guido! Maar als smoes kan ik zeggen dat ik nu in België ben en dat ik van alle gebieden in Nederland wel een fietskaart in de kast heb liggen. Het uit de kast komen is alleen een probleem.

Ik fiets wat onlogisch door het gebied, doordat de landelijke wegen wat onverwachts bochten maken. Zo zie ik eerst links van mij een watertoren en een kwartier later kom ik weer in de buurt van die watertoren, maar dan aan de rechterkant. Zo zie je nog eens wat van de wereld.

De dorpen zijn hier – net als elders in België – vooral lintdorpen. Er komt niet veel welstandscommissie aan de nieuwbouw aan de orde, dus er wordt van alles gebouwd wat volgens mij niet echt past in landelijke sferen. Bovendien hebben de rijke Belgen de neiging om protserige villa’s te bouwen, compleet met enorme hekwerken, alarminstallaties, dubbele garages, allerlei in massa geproduceerde beeldhouwwerken benevens vogelonvriendelijke daken.

Uiteindelijk kom ik in het dorp Leest uit. Twee driesprongen waar ik moet kiezen terwijl ik inmiddels een paar kiezen mis. Het wordt tijd om mij naar een station te begeven. Het meest voor de hand ligt Mechelen. Langs de gekanaliseerde Zenne loopt een Jaagpad en daar is het goed en autovrij fietsen.

Bij een sluis sla ik af richting het centrum van Mechelen. Het is een enorm geraas van auto’s over de drukke weg van Antwerpen naar Brussel, waar ik een tijdje parallel aan fiets. Daarna moet ik me door een enorm bedrijventerrein worstelen, waar delen van het fietspad geplaveid zijn met glas.

Het centrum van Mechelen laat ik deze keer links liggen (ik ben er vorig jaar twee keer geweest). Ik fiets rechts op het station aan. Maar net als in Nederland en in Duitsland verkeren de stations en hun omgeving in een min of meer permanente toestand van verbouwing. Ik maak nog twee foto’s vanaf de brug over een kanaal. Een landelijk stukje Mechelen aan de ene kant en een hele reeks van spoorbruggen aan de andere kant.

Op het station koop ik in de automaat een treinkaartje naar de Nederlandse grens. Daarna meldt de omroep dat deze trein niet zal rijden. Twee bedelende dames collecteren rond de automaat voor een beetje financiële gerechtigheid. Ze slagen er in om heel wat geld te scoren voor één patatje, want ze vragen aan iedere reiziger om 1 euro 70 vanwege de honger (zoveel kost de patat hier).

Met een overvolle stopper reis ik naar Antwerpen om daar op de overvolle stopper naar Roosendaal te stappen. Vanuit Roosendaal brengt het Nederlandse spoor mij binnen het uur naar onze nieuwe woonplaats.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s