Klap met de hamer

Voor hoe lange tijd kun je heftige informatie verwerken?

Een collega met gezag…

Mensen kunnen héél lang door gaan en over hun grenzen heen gaan. Beruchte werkgevers zijn in dat verband  politie, brandweer, uitgezonden militairen en werkers in de gezondheidszorg.

Zo had ik een collega die met de meest heftige zaken geconfronteerd werd en toch altijd stabiel bleef en aan iedereen goede adviezen gaf. Ik verbaasde me er over hoe hij dat deed. En opeens – terwijl niemand het aan zag komen – meldde hij zich ziek. Hoewel: hij deed het niet, zijn vrouw regelde het. Hij was zelfs niet meer in staat om zelf naar de organisatie te bellen om zich ziek te melden.

Een begeleider die dóór gaat…

Ik kwam een keer op een woning waar dagelijks sprake was van heftige agressie. Ik wilde even kijken hoe het ging. Een ervaren begeleider was de vloer aan het 'moppen'. Hij groette me, we wisselden een paar zinnen en opeens gaf hij de bezem aan mij, waarbij hij zei: "Doe jij het verder maar. Ik ga naar huis." We hebben hem niet meer terug gezien.

Als bij de woning betrokken orthopedagoog voel je je dan best schuldig. Hoewel ik ‘van nature’ probeer om de draagkracht van mensen in de gaten te houden mis ik toch ook af en toe de signalen.

Bert blokkeert

Stress bouwt zich vaak geleidelijk op. Toch kan er één druppel, één ‘trigger’ zijn, die in één klap alles stop zet. Dat overkwam Bert. Zijn zicht blokkeerde tijdens het lezen van een tekst. Hij was -bij wijze van spreken – leesblind geworden. Even dacht hij dat er iets met zijn hersenen was. Dat kan de oorzaak zijn van plotseling slecht kunnen zien.

Een paar minuten daarna had hij opeens knallende hoofdpijn. Nóg zo’n verontrustend signaal. Het kwam binnen heel korte tijd opzetten. Het leek wel of er iets knapte in het hoofd.

Er waren gelukkig de volgende dag geen bijverschijnselen. Maar het hoofd voelde voor Bert alsof hij een klap met de hamer had gehad. En de volgende dagen bleef er een gevoel alsof hij een zware griep had gehad. Hij was ontzettend moe en kon bijna niet nadenken.

Naar de dokter

Voor de zekerheid meldde Bert zich bij de huisarts. Die constateerde dat hij kennelijk te lang over zijn grenzen had laten gaan. “Vooral mensen in de hulpverlening zijn er niet goed in om dat bij zichzelf te bewaken. Ze denken dat gemakkelijk dat alles maar moet kunnen. Hoe zit dat bij u?”

Dat wist Bert ook wel. En ook wel dat hij zichzelf niet uit de put kon trekken. Ook al heb je nog zoveel ervaring, in iedere levensfase kom je jezelf weer tegen en moet je opnieuw een evenwicht zien te vinden.

Een mens is dus nooit te oud om te leren. Maar er zijn ook mensen die het nooit leren.

De dokter schreef  ‘pillen en praten’ voor. Misschien leert Bert er iets van.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

3 thoughts on “Klap met de hamer”

  1. ik zou wel eens willen weten of mensen het zelf wel, achteraf misschien, hebben voelen aankomen dat het teveel werd, ik denk namelijk van wel, groeten mia

  2. mijn gevoelens zijn geblokkeerd nav jarenlange narcistische mishandeling, ik voel dat ik vol emoties zit en goed zou willen wenen, alleen komt het niet door … ken het … 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s