Klaas in de rolstoel (4)

Het duurde een tijd voordat Klaas wat meer van zichzelf liet zien. Hij kwam binnen als een zeer verlegen man die moeilijk contact maakte.

Maar geleidelijk aan kwam hij meer uit zijn schulp, hij lachte meer en hij begon meer en uit zichzelf te praten. Ik dacht (toen) aan een depressie op basis van het missen van zijn moeder. Maar geleidelijk was hij dus uit die depressie gekomen. Alleen als zijn moeder op bezoek was en de eerste dagen na haar vertrek was hij weer stil.

De begeleiding was enthousiast over ‘de nieuwe Klaas’ zoals iemand dat noemde. Ze staken hun enthousiasme niet onder stoelen of banken. Dus vertelden ze het ook aan zijn moeder. Maar zij reageerde zeer gereserveerd. “Hoe kan het dat zijn moeder helemaal niet blij is?” zo klonk het tijdens een bespreking.

Misschien kon Klaas nog wel meer. Begeleiding zag dat hij steeds meer initiatieven nam. Zo was hij ook een paar keer op eigen initiatief uit zijn rolstoel gestapt. Dat vond men wel eng, want hij stond erg wankel op zijn benen. Dus werd Klaas ook weer in de rolstoel gezet. Een begeleidster vroeg zich af of Klaas niet toch kon leren om kleine einden te lopen. En zou fysiotherapie hem kunnen helpen om zijn spieren sterker te maken en het valgevaar te verminderen?

Toen die wens bij zijn moeder werd neergelegd was ze in álle staten. "Jullie willen Klaas dood hebben! Jullie moeten hem niet. Weten jullie niet hoeveel ik er voor over heb gehad om hem zo ver te krijgen als hij nu is!!! Ze belde de dokter op om de klacht over het onverantwoorde gedrag bij hem neer te leggen. Leren lopen zou zijn dood betekenen".

De dokter hoorde het verhaal van de moeder van Klaas aan. Hij wist dat het in zo’n emotionele toestand niet zinvol was om kritische vragen te stellen. Hij vroeg wel wat haar man er van vond. Opnieuw ontstak de moeder van Klaas in woede. Haar man gaf geen cent om zijn zoon. Ze had alles altijd alleen moeten doen.

De moeder van Klaas benadrukte dat haar man een techneut was die zich nooit bezig hield met relaties en met gezondheid. Vanuit haar opleiding in het ziekenhuis wist ze heel goed welke risico’s haar zoon liep. De dokter had gelukkig veel ervaring, had ze ontdekt, maar hij had nooit langdurig in het ziekenhuis meegelopen met doodzieke patiënten. En zij was de moeder van Klaas, ze wist precies hoe snel het mis kon gaan. Daarbij noemde ze allerlei ziekenhuisopnames en hoe ze er steeds maar net op tijd bij was geweest.

Was de relatie tussen de moeder van Klaas en de begeleiding tot nu toe werkbaar geweest, nu ontstond er een strijd waarbij de vlam zomaar in de pan leek te kunnen slaan. Als zijn moeder op bezoek kwam werd zijn kamer (gedeeld met twee andere cliënten) helemaal geïnspecteerd, de rolstoel werd onderzocht op mogelijk vieze plekken en bacteriën en de hygiëne van Klaas werd aan een nauwgezet onderzoek onderworpen. Klaas werd bestookt met vragen of hij echt niet uit de rolstoel was gestapt. En Klaas liet het allemaal toe.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

One thought on “Klaas in de rolstoel (4)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s