Klaas in de rolstoel (3)

Een paar weken na de intake kwam Klaas op één van mijn nieuwe woningen te wonen. De instelling was in korte tijd uit de grond gestampt. Dus veel ervaring hadden we niet. De ouders brachten Klaas en na de benodigde formaliteiten vertrokken ze weer. Moeder gaf aan dat ze teveel last had van haar rug en eigenlijk plat had moeten liggen. Ik had een moeizamer afscheid verwacht.

Veel medewerkers op de woningen waren rond de 20 jaar oud, de leidinggevenden op de woning en de orthopedagoog nog geen 30 jaar oud en dan liepen er twee artsen rond van rond de zestig. Gelukkig toch nog wat levenservaring…

Klaas was in de eerste maanden erg schrikachtig. Hij trok zich terug, keek aan tafel weinig om zich heen. Hij praatte niet uit zichzelf en gaf soms op commando een antwoord. Het leek wel of hij zich opsloot in zijn eigen wereld. Omdat andere bewoners veel gedragsproblemen lieten zien kreeg Klaas naar verhouding ook weinig aandacht. Maar het leek ook wel of hij helemaal geen aandacht wilde.

Ik hoopte dat er uiteindelijk iemand zou zijn die een contact met Klaas op kon bouwen. Als er druk op het contact zou liggen was je hem kwijt. Maar zou er ook iemand ‘gewoon zijdelings’ contact kunnen maken? Even een stukje ongedwongen contact?

De moeder van Klaas belde bijna iedere dag hoe het met hem ging. Omdat die gesprekken lang duurden had de begeleiding daar vaak niet voldoende tijd voor. De gesprekken werden vaak doorgeschakeld naar het hoofd en soms naar mij. Bij medische kwesties verwezen we door naar de arts. Die kreeg het druk… De moeder van Klaas wilde voor haar zoon allerlei onderzoeken om mogelijke ongemakken uit te sluiten.

De moeder van Klaas zat erg op het detail. Zo gaf ze aan mij door dat er niet 30 gram vezels in zijn yoghurt moesten, maar 26 gram, anders kreeg hij last van zijn darmpjes (Klaas was een volwassen man). En dat de melk niet 2 minuten op de hoge stand van het gas moest, maar 2 minuten en tien seconden. Een aanzienlijk deel van de gesprekken ging overigens over de gezondheid van moeder zelf. In die tijd heb ik heel wat geleerd over de fysieke toestand van de inwendige organen van de vrouw. Je kunt maar beter man zijn, heb ik toen begrepen, dan heb je dat allemaal niet.

De eerste maanden kostten veel (gespreks) tijd, maar in mijn visie was dit nodig om moeder het vertrouwen te geven dat haar zoon in goede handen was. Eerst investeren in de relatie, dan konden we daarna verdere stappen maken. Zo vroeg ik me steeds meer af ‘of er niet meer in Klaas zat’. En de arts vroeg zich steeds meer af hoe het met de medische toestand van Klaas was gesteld.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

2 thoughts on “Klaas in de rolstoel (3)”

  1. Ik vind ‘op de woning’ toch zo’n raar jargon…. ik zie het altijd voor me hoe iemand dan op de nokvorst zit 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s