Snurken (2)

In de wachtkamer van de dokter lag de folder: Snurkers opgelet! Mensen die tijdens de slaap ademstilstanden hebben moeten zich altijd bij de dokter melden. Maar daar was ik al. Die folder moeten ze huis aan huis verspreiden, anders weet je het niet...

Snurken heeft allerlei oorzaken. Als je bijvoorbeeld allergisch bent voor pollen met als gevolg een bedobde neus heb je een aanzienlijke kans dat je gaat snurken. Dat heet de polsnurk. Die treedt nogal eens op in het voorjaar en de zomer.

Nu wordt het wat persoonlijker.

Ooit was ik een uitstekende snurker. Er klaagde zelfs iemand aan het ontbijt in een hotel dat ik zoveel nachtelijk geluid had geproduceerd. Om misverstanden te voorkomen: die mevrouw sliep niet bij mij op de kamer (als was dat wel voordeliger geweest, want nu stond er op beide kamers een bed leeg).

Tineke had last van mijn gesnurk, maar ze heeft mij om die reden nooit naar de bank gestuurd. Ze ging zelf doorgaans naar de bank, maar dan overdag om geld te halen.

Tineke meende echter dat ik last van apneu: een nachtelijke stilstand van de ademhaling. En anders dan de vriend van Haroon Ali liet ik mij wel gewillig naar de dokter sturen. Zo ben ik wel.

De dokter stuurde mij door naar een slaapkliniek. Daar heb ik maar liefst drie nachten doorgebracht, voorzien van draadjes, slangetjes en buisjes. Op die manier zag ik er uit als een terminaal patiënt. Omdat ik er niet tegen kan om vastgezet te worden maakte ik ’s nachts in die toestand nog een wandeling rond het ziekenhuis. Dit leidde tot enige schrik bij sommige mensen die mij tegen kwamen. Vooral de vraag of ‘het’ niet besmettelijk was, was nogal prangend.

Ik dacht dat ik hele nachten niet had geslapen, maar dat was niet zo. Ik bleek alle nachten een uur of zes te hebben geslapen. De slaap werd echter voortdurend onderbroken door een stilstand van de ademhaling. Ik haalde de een score van 35, dat wil zeggen: een ernstige apneu. En zelfs: er was sprake van het slaapapneusyndroom. In opgetogen toestand verliet ik de slaapkliniek. Eindelijk had ook ik een syndroom!

Iedereen met slaapapneu snurkt. Maar lang niet iedereen die snurkt heeft een slaapapneu. We spreken van een syndroom als de nachtelijke ademstops leiden tot een aanzienlijk grotere lichamelijke kwetsbaarheid en tot grote vermoeidheid overdag.

Inderdaad had ik bijna nooit het gevoel dat ik uitgerust was. Zo lang ik maar actief bezig was kon ik de slaap meestal wel tegen houden. De hele dag vergaderen en vaak zelf de leiding hebben hield me meestal wakker (maar niet altijd…). Ik ben overigens zelfs wel eens op de fiets in slaap gevallen…

Slaapapneu komt vaker door dan gedacht werd en het lijkt ook toe te nemen. Bij een onderzoek bij Philips werden 14.000 mensen 'getest' met nieuwe meetapparatuur om het slaappatroon vast te stellen. Het bleek dat 8,9 % van de medewerkers slaapapneu had...
Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s