Fietsdag langs de Elbe (4)

Inmiddels zijn we weer op de kaart gezet.

Vanuit Dömitz is het even zoeken naar de goede weg richting Wittenberge. We willen niet de drukke weg nemen, maar ook niet de Elberadweg. Er is een weg die door een aantal dorpen leidt, maar het begin van die weg heeft zich een beetje verstopt.

Uiteindelijk vinden we via enkele omwegen die weg. Dorpen blijkt wat teveel gezegd: het zijn soms maar een paar huizen. Op die manier komen we door Gaarz en Baarz, door Besandten en Unbesandten, door Lenzerwische, Kietz, Rosendorf, Klein Wootz, Wootz en Mödlich.

Het is allemaal weer een vredig landschap met opvallend veel bomen, af en toe weilanden en vooral weer veel akkerbouw. In Wootz schuurt de weg langs de Elbedijk. Vanaf hier fietsen we over de dijk en dus ook over de Elberadweg. Deze overigens nog altijd zeer kleine dorpen lijken wat meer welvarend: de oude huizen zijn goed opgeknapt en worden waarschijnlijk vooral bewoond door mensen uit de steden die geld hadden om hier een bouwval op te knappen en er volgens de gaan wonen.

Onderweg komen we langs een monument dat Charon heet: de veerman met de zeis die de overledenen helpt om de doodsrivier over te steken.

Voor het dorp Lenzen vaart een veerpont naar de overzijde. Een bord vermeldt dat dit veer in 1991 weer in de vaart is gekomen, nadat 45 jaar lang de oversteek niet mogelijk was.

Aan die trieste tweedeling herinnert ook de wachttoren aan de dijk waar dag en nacht bewakers met verrekijkers met een schietbevel stonden. “Befehl ist Befehl” hadden de nazi’s gezegd en de communisten hielden er in dit verband vergelijkbare principes op na. De toren herinnerde ook aan een fietsbezoek aan de vroegere DDR-grens toen we vanuit het westen de verrekijkers van de Vopo’s op ons gericht zagen toen we de grens te dicht bleken te zijn genaderd.

Daarna fietsen we het stadje Lenzen binnen. Het is een prachtig stadje met oude huizen, waarvan slechts een deel gerestaureerd is, een oud stadhuis, een kerk een stuk stadsmuur, een stadspoort en een kasteel. We willen ergens wat gaan eten, maar op wonderbaarlijke wijze blijken alle plaatselijke gelegenheden op maandag de deuren gesloten te hebben. Kunnen ze dat niet een beetje afwisselen? Moeten vreemdelingen hier op maandag van honger en dorst omkomen? Uiteindelijk vinden we een eetgelegenheid op 2 km afstand aan de Rudower See, waar het vanavond prima toeven is. Tineke krijgt een halve liter bier voorgeschoteld. Dat wordt straks zwaar trappen… (of duwen).

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s