Projectbureau

Van mevrouw Zoetelief heb ik zelfs gedroomd. De aanleiding was concreet. Ik kwam haar onverwachts tegen...

Mevrouw Zoetelief had een eigen projectbureau en mooie folders. Ik weet niet of ze toen al een website had, want die zou ongetwijfeld zeer ronkend van aard zijn geweest. Ze was ‘ingehuurd om een klus te klaren’ (zoals ze het noemde). Ik werkte destijds twee dagen van de week door het hele land. Zo kwam ik ook op deze instelling waar zij een klus moest klaren. Maar haar roem was haar al vooruit gegaan. Waar zij verscheen ontstond grote turbulentie.

De instelling verkeerde net na de eeuwwisseling in zwaar weer, er moest veel veranderd worden, maar het personeel, de OR en de oudervereniging lagen dwars. Ze moest die mensen ‘over de streep trekken’.

Een collega van die instelling was nieuwsgierig geworden hoe het bedrijf van mevrouw Zoetelief er uit zag. Het bleek een gewoon rijtjeshuis met hond. Hij vermoedde dat het bureau maar uit één medewerker bestond: mevrouw Zoetelief Herself. Dat ze toch in de wij-vorm sprak zal wel majesteitsmeervoud zijn geweest.

Kritische vragen

Er kwam een vergadering met de oudervereniging. Daar stelde deze collega een paar kritische vragen. Dat was natuurlijk niet de bedoeling. Het was een bespreking voor en met ouders. Maar mevrouw Zoetelief gaf hem vriendelijk en resoluut antwoord. Ze was blij met zijn zinvolle bijdrage waaruit veel kennis en ervaring bleek. Ze kon zich de ongerustheid voorstellen, maar ze had een groot netwerk van de beste deskundigen van Nederland die ze op haar beurt allemaal in kon huren, dus het kwam allemaal goed.

Maar zo vriendelijk was mevrouw Zoetelief toch niet. Een dag later moest deze collega bij de directeur op het matje komen. Hij zou de noodzakelijke veranderingen op het spel hebben gezet. En als er de komende tijd mensen moesten worden ontslagen was het zijn schuld. Niet veel later is die collega vertrokken.

Botsing

Mevrouw Zoetelief liep ik toevallig letterlijk tegen het lijf in de gang van het hoofdgebouw van de instelling. We botsten namelijk tegen elkaar aan. Koffie op je trui is ook een manier om met elkaar in gesprek te komen. Ze wilde weten wie ik was. En toen zag ze ook meteen mogelijkheden. Ze wilde ook wel op mijn instelling aan de slag. We konden vast goed samenwerken. Maar ze meldde wel dat ze het erg druk had met haar opdrachten en bovendien had ze een lastige man thuis.

Mevrouw Zoetelief had een stevige stem en een stevig postuur en liet mij weinig ruimte. Ik wilde niet onbeleefd doen wat betreft haar vraag naar samenwerking, en zei dat het vast wel te bespreken was. Ze zou contact opnemen.

Ondertussen hoopte ik maar dat dat niet zou gebeuren. “Ze zat op mijn allergie” zoals dat heet. Ik had dus ook een dubbele agenda (…).

Ik hoorde niets meer van haar totdat we in een gezamenlijke provinciale werkgroep terecht kwamen. Ze was de voorzitter. Ik was meer afwezig dan aanwezig. Dat was niet uit onwil: ik moest deze werkgroep er bij doen terwijl mijn agenda al veel te vol was. Als er een nieuwe afspraak moest komen bleek dat ik steeds niet kon. Haar lichaamstaal verraadde dat ze daar niet blij mee was. Ze zou ‘op een ander moment’ contact opnemen.

Rechtszaak

Inmiddels ben ik drie banen verder en mevrouw Zoetelief is vast tien projecten verder. Die hele geschiedenis was naar de achtergrond verdwenen. Maar onlangs was ik betrokken bij een rechtszaak die ouders hadden aangespannen tegen een gemeente. Tot mijn grote verbazing zat daar ook mevrouw Zoetelief. Ze was inmiddels aanzienlijk gerimpeld, maar nog even overtuigd van zichzelf. Ze moest het beleid van de gemeente verdedigen.

Mevrouw Zoetelief had nu wel een andere naam. Misschien had ze zich ontdaan van haar lastige man. Ze zat achter een grote tafel en gaf geen teken van herkenning. Ik ben thuis nog even gaan googelen of haar bureau nog bestaat. Ik heb het niet kunnen vinden. Mogelijk heeft ze een nieuwe start gemaakt. Of ik heb me toch vergist. Misschien was het haar tweelingzus….

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s