Disfunctioneel gezin en communicatie

Vorige week zag ik een groep mensen met een verstandelijke beperking met elkaar aan het voetballen. Het was (mij) niet duidelijk wie er tegen wie voetbalde. Ook zou het best zo kunnen zijn dat het ene elftal uit zeven man bestond en het andere elftal uit drie man.

Het was in ieder geval een speels geheel. Bovendien zat er beweging in. Veel mensen met een verstandelijke beperking hebben veel te weinig beweging (blijkt o.a. uit het onderzoek GOUD). 

De bal werd ook niet naar de ander geschoten. De bal werd vooral wég geschoten. Van samenspel met andere deelnemers was weinig sprake. Het meest bijzondere gebeurde als de bal de hoog de lucht in geschoten werd. Dan rende iedereen hard weg, omdat men bang was de bal op zijn hoofd te krijgen. Een deel van het veld was dan verlaten totdat de bal ergens neerstuiterde.

Het deed me denken aan een communicatiepatroon dat voortdurend plaats vond in een gezin dat als disfunctioneel getypeerd zou kunnen worden. Het is overigens slechts één van de aspecten van de communicatie in die gezinnen.

Uit een vorig blog over deze gezinnen: 6. Onderling wordt er tussen de gezinsleden weinig informatie uitgewisseld. Toch denkt, voelt en spreekt men voor elkaar. Men vult in voor de ander zonder de ander gesproken te hebben.

In dit gezin spreekt men elkaar weinig. Ook de telefoon is min of meer taboe. De telefoon vraagt namelijk om uitwisseling van gedachten. En dat is kennelijk al te complex voor de gezinsleden. Er is vooral contact via de sociale media. Dan kun je je eigen idee lanceren zonder interactie met de ander. Precies zoals bij dat partijtje voetbal de bal wordt gelanceerd.

Als één van de gezinsleden met een idee komt wordt daar door de meeste andere gezinsleden binnen een dag op gereageerd. Bijvoorbeeld: er wordt voorgesteld om een bloemetje te kopen voor een zieke tante. Iedereen heeft dan zijn eigen mening. De één zegt dat tante helemaal niet van bloemen houdt, de tweede vindt het een goed idee, en zus drie heeft vast wel tijd om het bloemetje te brengen. De derde weet niet wat voor bloemen want het is zomer en warm en dan houden de bloemen het niet lang, de vierde vindt het prima dat het georganiseerd wordt, maar heeft geen tijd. Deze vijfde merkt op dat de eerste het dan maar moet organiseren, want zij is met het idee gekomen.

Daarna wordt het weer stil. Het schot is gelost, iedereen heeft zijn eigen duit in het zakje gedaan en daarna komt er niets meer. Iedereen is hard weggerend voor de verantwoordelijkheid. Het komt er dus op neer dat tante helemaal geen bloemetje krijgt.

Na een paar maanden komt een ander gezinslid op het idee dat het toch wel erg stil is rond tante. Ze stelt voor om af en toe een kaartje naar tante te sturen. Daar moet iedereen toch wel tijd voor hebben. En opnieuw volgen er via social media allerlei meningen, tips en ideeën. De vraag is alleen of tante werkelijk kaartjes gaat ontvangen.

Dat gebeurt er als de psychische energie in de verkeerde dingen gaat zitten. Ik vergelijk dat wel eens met een rivier in de Kalahari-woestijn. In het regenseizoen stroomt hij uitbundig langs tijdelijk groene oevers, maar door de hitte en het zand verdampt hij en verdwijnt het laatste vocht in de bodem. Hij begint wel ergens te stromen, maar uiteindelijk levert het water bar weinig groen op.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

1 thought on “Disfunctioneel gezin en communicatie”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s