Griendtsveen

De mensen vragen mij wel eens: “Henk, kom jij wel eens in Griendtsveen?” 

Dat zal ik jullie zeggen. In Griendtsveen ben ik meerdere malen geweest en iedere keer weer raak ik van slag.

Vervolgens vragen de mensen: “Waarom ga je er dan heen, als je toch van slag raakt?” Dat zal ik jullie zeggen: het is er zó mooi dat ik bijna tot tranen toe geroerd wordt. Nu zitten mijn tranen toch al dicht onder de oppervlakte, maar dat komt omdat ik tijdens het fietsen vaak moet huilen. Ik lijk geheel ontroerd op de fiets, maar in werkelijkheid is het een gevolg van een oogafwijking waar je oud mee kunt worden. Tranende ogen door de wind. Dat komt vooral voor bij mensen vanaf 60 jaar. Er zijn ergere dingen…

Griendtsveen ligt in de Peel, precies op de grens van Noord-Brabant en Limburg. Het ademt de sfeer van de fotoboeken van mijn vader uit de jaren ’30. Zandwegen, akkerbouw, bomen langs de weg en af en toe een nietig stulpje.

Het dorp bestaat uit niet meer dan een paar vaarten, een paar wegen, een ophaalbrug, een aantal huizen, percelen grond met veel bomen, een kapitale villa en een kerk.

Griendtsveen is nog geen 150 jaar oud. In 1866 werd de spoorlijn van Venlo naar Eindhoven geopend. De aannemer van de spoorlijn – Jan van de Griendt – had ook belangen bij de ontginning van de Peel. Zo werd hier sinds die tijd turf gewonnen en met de trein afgevoerd naar de grote steden.

De bekende schrijver Toon Kortooms groeide op in Griendtsveen. Hij werd bekend door o.a. het boek ‘Mijn kinderen eten turf’ en ‘Help, de dokter verzuipt’. Een paar jaar geleden werd het Toon Kortoomspark geopend. Ook Griendtsveen trekt tegenwoordig toeristen. Als het er maar niet te druk wordt.

Vandaag is het stil en fris (5 graden in april). Ik neem mijn intrek in een dorps café met gezellige tafelkleedjes en wandversieringen, waaronder een grote collectie koffiemolens.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.