De Zak vervolgd (5, België)

In het boek ‘De Grens’ worden veel verhalen beschreven over de lucratieve smokkelroutes tussen Nederland en België. Een deel van de bevolking leefde van de smokkel. Vaak hadden douaniers het nakijken. Maar als ze een smokkelaar op de korrel hadden ging het ook vaak echt mis. Er werd met scherp geschoten en er vielen doden.

Ik fiets door de buurtschap Hoek, met afwisselend akkerbouw en landbouw. Maar het bos is niet ver weg. Na een paar kilometer volgt Heikant: een dorp met veel dure villa’s en bungalows. Deels bewoond door Nederlanders, voor een ander deel door forensen uit Antwerpen.

Het volgende dorp is Essen. Dat is voor mij meer bekend terrein. Het is het voormalige grensstation voor de spoorverbinding tussen Nederland en België. Vroeger stopten alle treinen hier en moest er gewisseld worden van locomotief (als gevolg van de verschillende elektriciteitssystemen).

Dat veranderde toen de roemruchte Hondekop uit 1958 een zusje kreeg: een blauwe versie (de Hondekop was groen). Deze kon op beide systemen rijden. Vanaf dat moment hoefde er in Essen niet meer gewisseld worden van loc. Het ooit grootste station wordt inmiddels alleen nog maar bediend door een rammelende boemel tussen Roosendaal en Lokeren (via Antwerpen). Op werkdagen overdag is het station ook het beginpunt van een sneltrein via Antwerpen en Brussel naar Charleroi Sud. 

Het eigenlijke dorp Essen ligt twee kilometer meer naar het oosten. De bebouwing tussen het station en de kern van het dorp is later ontstaan. Het is een levendig dorp met bijna 20.000 inwoners, waaronder veel Nederlanders.

Als je aan de noordzijde Essen uit fietst, fiets je bijna direct het Nederlandse dorp Nispen binnen. Maar ik wil nog even verder door België fietsen. Een landelijke weg leidt mij parallel aan de grens naar het oosten. De zon staat ondertussen laag aan de hemel en trekt lange schaduwen over het land. Aan de bomen ontspruit het eerste frisse groen. Rechts ligt het dorp Horendonk, ik kom door de buurtschappen Heiblok, Raaiberg en Groot Horendonk, dat opmerkelijk klein is. Deze weg heet Dondersteen. Dan denk je aan allerlei ondeugend gedrag van kinderen, maar ik zie geen kinderen en er is weinig dat hier de rust verstoort.

Uiteraard ontbreken in dit gebied de Mariakappeletjes niet. “Dezen weg zet genen voet, zonder te zeggen: ‘Maria, weest gegroet’.”

Na een aantal kilometers afwisselend weide-en akkerbouwgebied fiets ik het bos weer binnen. En opeens blijk ik weer Nederland binnen te fietsen. Dit zijn de Rucphense Bossen: een uitgestrekt bosgebied waar je prima in kunt verdwalen. De bossen boden in het verleden een prima schuilplaats voor de smokkelaars in dit gebied. Er was zelfs een speciale extra douanepost om smokkelaars te betrappen. Ik smokkel mezelf hier weer de grens over en trap verder zonder betrapt te worden.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

One thought on “De Zak vervolgd (5, België)”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s