Niet kunnen of niet willen veranderen?

Marianne is een intelligente vrouw van 30 jaar.

Ze heeft haar VWO afgemaakt, maar de studies daarna wilden niet lukken. Binnen de structuur van het VWO slaagde ze er in om haar taken redelijk uit te voeren. Maar de Universiteit – waar ze archeologie ging studeren – vroeg om veel meer zelfdiscipline, om het kunnen plannen en organiseren. Maar dat lukte haar niet. Dat zou te maken kunnen hebben met de diagnose die pas onlangs werd gesteld: een stoornis binnen het autistisch spectrum. 

Je zou verwachten dat Marianne in staat is om goed voor haar lichaam te zorgen. Maar een hoge intelligentie en goede zelfzorg gaan lang niet altijd samen. Marianne heeft een fors overgewicht, ze heeft inmiddels diabetes ontwikkeld en ze heeft een ernstig verwaarloosd gebit.

De psycholoog die gesprekken met haar voert neemt ook het voedingspatroon met haar door. Hoe krijgen we Marianne weer een beetje op de rails? Of liever nog: hoe krijgt ze zichzelf op de rails?

Maar Marianne vindt dat allemaal niet haalbaar. Het gaat toch niet lukken. De psycholoog had moeten weten dat mensen met autisme niet met veranderingen om kunnen gaan. Daarom kan ze ook niet veranderen met haar gewoonten. Dat levert zóveel stress op, dat overleeft ze niet.

Dus blijft Marianne er bij dat ze veel frisdrank moet drinken. Dat deed ze al van jongs af aan. Ze kan niet over gaan op water, want dat zou een veel te grote verandering betekenen. Dat heeft allemaal met haar autisme te maken.

En ze kan ook niet minderen met snoepen. Ze voelt zich niet prettig en dat moet ze snoepen. Inderdaad gaat dat de hele dag door. Een kilo snoep per week. Ze kan ook niet slapen zonder snoep en frisdrank naast haar bed. Dat kan ze niet stoppen. Het heeft allemaal met haar autisme te maken. Daar had ze zelf niet om gevraagd dat ze dat zou hebben, het is nu eenmaal zo. En daar moet de behandelaar dan maar rekening mee houden. Het gaat nooit veranderen…

Is het bij Marianne een kwestie van niet kúnnen of van niet willen?

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

4 thoughts on “Niet kunnen of niet willen veranderen?”

  1. Is onmacht of niet bij machte zijn hier niet de meest adeqaute omschrijving? Maar ja, daarna ontvouwt zich natuurlijk een waaier aan vragen over bv willen en kunnen, zowel van Marianne als van haar omgeving.

  2. Dit wordt wel wat in de hand gewerkt door het altijd maar tonen van begrip. We leven sinds de jaren zeventig in een cultuur waarin begrip als een van de grootste deugden wordt beschouwd. Maar hulp hoeft niet per se in de vorm van begrip gegeven te worden. Soms is iemand niet zozeer gebaat bij begrip, maar zijn er betere resultaten te verwachten van het opvoeren van de druk en het stellen van grenzen.
    Wil een autist eigenlijk wel begrepen worden? Of wil zij/hij alleen maar dat er met haar/hem rekening wordt gehouden? En wat betekent dat voor de hulpverlening?

    Jan Stemerdink, afgestudeerd in de psychologische functieleer (psychonomie)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s