WMO-mantra van een starre gemeente

De gemeente staat bekend als weinig soepel als het gaat om het hanteren van regels rond kwetsbare mensen. Op huishoudelijke hulp voor ouderen en gehandicapten werd bijvoorbeeld maximaal bezuinigd. En wie ooit een PGB had moest het nu via de gemeente met minder dan de helft van het oorspronkelijke budget doen.

Een moeder diende een bezwaarschrift in tegen de gemeente. Bij haar dochter was sprake van complexe problematiek. Ook van dubbele problematiek: zowel een lichte verstandelijke beperking als forse psychiatrische problemen.

Maar de gemeente koerste op een cijfer af. Dat was voor de betrokken ambtenaar een stevig criterium. Een jonge vrouw met een IQ van 73 moest in staat geacht worden om ‘toegeleid te worden tot betaald werk’.

In de afgelopen twee jaar was stapsgewijs geprobeerd om deze vrouw inderdaad in de richting van ‘werk’ te begeleiden. Dat wilde ze zelf ook wel. Ze was bepaald niet lui. Maar zodra de druk maar iets te hoog werd ging het mis. Tot twee keer toe raakte ze in een psychose.

Tijdens de hoorzitting werden zowel de procedure als de gegevens van de betrokken vrouw nog eens op een rijtje gezet. Er lagen twee dikke dossiers op de tafel. Een deel van de stukken bleek niet bij de moeder bekend te zijn. Ze had haar bezwaar op basis van een onvolledig dossier ingediend. Volgens de betrokken ambtenaar kan het een enkele keer gebeuren dat stukken niet bij betrokkenen terecht komen. Maar dat was dan een schoonheidsfoutje. Het ging in dit geval ook niet om belangrijke stukken.

De moeder had steeds moeten wisselen van gemeenteambtenaar. Iedere keer opnieuw had ze haar verhaal moeten doen. Daarbij gaven verschillende ambtenaren verschillende en soms tegenstrijdige informatie. Ook bleek de ene ambtenaar een ruime termijn te hanteren, wat weer door de ander werd tegengesproken. De gemeente meende dat de moeder de termijn voor een bezwaar had overschreden. Maar de andere ambtenaar had ik een mail juist toegezegd dat er een ruimere tijd was. Ook dat werd door de ambtenaar bij de hoorzitting als een futiliteit gezien.

Maar uiteindelijk ging het om zorg op maat voor de dochter. Toen stelde de advocaat een indringende vraag. “Denkt u, mevrouw de ambtenaar, dat u als gemeente voldoende geld beschikbaar hebt om aan de complexe zorgvraag van deze vrouw te voldoen?” Het antwoord van de gemeente: “We hebben ons beleid vastgesteld. Dat hebben we niet alleen gedaan. We hebben dat beleid in samenspraak met andere gemeenten vastgesteld.”

Opnieuw stelde de advocaat de vraag. Het antwoord van de verantwoordelijk ambtenaar: “We hebben hier beleid over vastgesteld. Deze gemeente is niet de enige gemeente die deze criteria hanteert. We zijn het er onderling over eens dat we in het kader van de WMO een verantwoord beleid voeren.”

“Maar” zei de advocaat, “U hebt het over het beleid. Ik wil een antwoord op de vraag: “Kunnen de ouders van deze jonge vrouw voor hun dochter met het bedrag dat de gemeente toekent ook voldoende zorg inkopen?”

De betrokken ambtenaar herhaalde haar antwoord. “De gemeente heeft op basis van voorliggende criteria een besluit genomen. Dat heeft deze gemeente niet op eigen houtje gedaan. Ook andere gemeenten voeren dit beleid uit. En met onze contractpartners zijn we overeen gekomen dat dit de juiste tariefstelling is.”

Nu had geen van de contractpartners waar de gemeente het over had voor deze vrouw een passend aanbod kunnen bedenken. Er zou geld bij moeten om aan de complexe zorgvraag tegemoet te komen. Een gevolg was dat de dochter al een jaar lang thuis zat en dat de moeder haar baan op had moeten zeggen. Verloren ontwikkelingstijd. Hoe zat dat dan? En waarom negeerde de gemeente de adviezen van de behandelend psycholoog en psychiater? Had de gemeente wel voldoende deskundigheid in huis?

De  ambtenaar: “We hebben in overleg met andere gemeenten onze tariefstelling en ons beleid vastgesteld. Daar denkt deze gemeente niet alleen zo over, maar ook andere gemeenten.”

Dit was dus de mantra van een gemeente die landelijk inmiddels bekend staat als één van de meest ontoereikende gemeentes als het gaat om zorg voor kwetsbare mensen. Geen inhoud, maar een zich herhalende mantra. Dit beleid is nu eenmaal vastgesteld en onze naam is verder haas.

Over drie weken volgt de uitspraak…

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

1 thought on “WMO-mantra van een starre gemeente”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s