Verzet: overal tegen

Onlangs vroeg iemand hoe het komt dat er mensen zijn dat overal tegen lijken te zijn.

Welnu: die mensen bestaan al heel lang. Niet voor niets hadden Koot en Bie de Tegenpartij. Hadden ze meegedaan aan de verkiezingen, dan hadden vast ook nog een paar zetels kunnen halen.

Vorige week was ik betrokken bij de behandeling van een jongen van tien jaar die echt overal ‘tegen’ was. “Mooie fiets heb je!” “Stom!” “Kom je even zitten?” “Nee, idioot!” “Wat heb je gedaan op school?” “Allemaal gek!” Verbaal bleef hij steken in deze strijd, maar ook fysiek. Zo liet hij een maximaal aantal boeren en winden.

Vrij of onvrij? 

Ik dacht bij deze jongen: het lijkt of hij vrij is, maar het paradoxale is dat hij onvrij is. Hij kan zich namelijk niet niet verzetten. Hij zit dus gevangen in zijn verzet.

Hoe het komt dat mensen overal tegen zijn weet ik natuurlijk ook niet. Maar o.a. Professor R.E. Abraham heeft er wel iets over geschreven. Hij plaatst dat verzet in het streven naar bevrijding. De persoon wil niet meer afhankelijk zijn, maar hij slaagt er niet in om ‘gedoseerd afhankelijk’ te zijn.

Professor Abraham signaleert dat dit gedrag nogal eens voorkomt bij ‘geharnaste’ bestrijders van onrecht. Ze zijn zó gefixeerd op die strijd dat de nuance ontbreekt. Het leidt tot zwart-wit denken, waarbij de één per definitie goed is en de ander fout. Je ziet dit o.a. veel op Twitter. 

De ander heeft het gedaan

Een voorbeeld zijn de mensen die alle kritiek op anders gekleurde mensen als racisme zien. Zo was er (zie voorbeeld in een blog van een paar dagen geleden) een mevrouw die vond dat de opmerking van een gemeente-ambtenaar dat de omgeving van een bepaalde flat wel erg vervuild was ‘racistisch’ was. De gemeente maakte in deze wijk de straat niet schoon en in de blanke wijken wel. Maar het was door de gemeente aangetoond dat de bewoners van de flat gewoon de troep over het balkon gooiden en daar had die ambtenaar het over.

Wie op deze manier denkt staat dus ook niet open voor bijsturing. Het gedrag van de ene partij wordt gebagatelliseerd, het andere wordt uitvergroot. En zodra er iets mis gaat met de één wordt er ander er bij gehaald als nog véél slechter. “Ja, die rellen, daar heeft de politie het zelf naar gemaakt. Moet je eens kijken wat de ander deed!”

Een signaal voor dit ‘Verzet’ is het standaard-denken in onder-en bovenposities. Daarbij wordt de één standaard de underdog gezien en/of de ander als de onderdrukker.

Controle over anderen

Bij mensen bij wie dit gedrag karakteristiek is zie je – volgens Abraham – een sterke behoefte aan controle over de ander. De eerste reactie op kritiek is niet naar jezelf kijken, maar in de aanval gaan tegen de ander.

Het idee over de ander is dat deze er altijd (ook al een woord dat past bij dit beeld) op uit is om te manipuleren.

Maar in werkelijkheid zie je een oud Nederlands gezegde: zoals de waard is zo vertrouwt hij zijn gasten. Het beeld dat je hebt over de ander zegt vooral veel over wie je zelf bent…

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s