Slaaponderzoek

Altijd weer leuk, zo’n slaaponderzoek.

Zelf heb ik drie nachten in een Krankenhaus doorgebracht om mijn slaappatroon in kaart te brengen, maar in een ziekenhuis slaap ik per definitie slechter. Dus hoe betrouwbaar dat was? In ieder geval kwam uit het onderzoek dat mijn slaap een zootje was. Nu niet meer, gelukkig.

Jarenlang heb ik deel uitgemaakt van het dreamteam: een slaaponderzoeksteam. Daar kwam o.a. uit dat veel mensen met een verstandelijke beperking lang in bed liggen, maar veel te weinig gezond slapen. Veel lichte slaap, weinig diepe slaap.

Gisteren kwam de uitslag van één van mijn cliënten, bij wie ik de hypothese had dat hij altijd moe was omdat hij te licht zou slapen. Ik vermoedde o.a. dat dat kwam door zijn gespannenheid en door zijn zeer scherpe gehoor.

Uit het onderzoek bleek dat deze persoon gemiddeld 11 uur en 21 minuten per etmaal op bed lag. Dat is niet vreemd in de gehandicaptenzorg: de late dienst werkt doorgaans tot 22 uur en dan breng je de mensen al vroeger naar bed. In de ouderenzorg is dat beeld nog minder gunstig.

De man over wie ik het heb had gemiddeld 28 minuten nodig om in slaap te vallen. Dat is normaal.

Hij had gemiddeld 9 uur en 44 minuten slaaptijd. Voor iemand van 60 jaar is dat vrij veel. Hoe zou hij dan toch zo moe kunnen zijn?

Hij werd tot 47 keer per nacht wakker. Soms deed hij dan ook even het licht aan. Als je zo vaak wakker wordt krijg je niet de gelegenheid om in de diepe slaap te geraken. Die heb je nodig ‘om je brein schoon te wassen’. Zo’n diepe slaap duurt 60 tot 90 minuten.

Ondanks een lange slaaptijd had deze meneer een onvoldoende slaapkwaliteit. Hij lag lang op bed maar rustte toch niet goed uit.

Dus de komende tijd moet er gesleuteld worden aan mogelijkheden om beter (dieper) te kunnen slapen.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.

%d bloggers liken dit: