Snurken

Snurken is een favoriet gespreksonderwerp tijdens bruiloften en partijen. In Nederland zijn zo’n 6 miljoen snurkers. Dat heeft iemand namelijk onderzocht. Het was een heel werk. De onderzoeker heeft jarenlang geen enkele nacht een oog dicht kunnen doen.

Mannen zijn koplopers wat betreft het snurken. Zo’n 45% van de mannen en ongeveer 25% van de vrouwen snurkt. Maar na de overgang halen de vrouwen die achterstand in.

Toch blijven mannen vrouwen de baas. Ze snurken namelijk twee keer zo hard. De helft van de mannen overschrijdt het geluid van een autosnelweg. Er zijn mannen die 85 tot 100 decibel weten te produceren. Dan lig je als partner zo ongeveer naast de startbaan van Schiphol te slapen. Of juist vermoedelijk niet. Dan kun je namelijk helemaal niet slapen.

Zelf doe ik niet meer mee aan de snurkwedstrijd. Ik kan namelijk niet meer snurken. Ik ben nasaal impotent gemaakt. Dat had te maken met ernstige apneu. Dat scheen niet zo gezond te zijn. Sinds die tijd ben ik een prima bedpartner. Ik veroorzaak geen auditieve geluidsoverlast meer.

Mijn eerste kennismaking met een snurker was in de jeugdherberg van Frankfurt am Main. Daar was ik terecht gekomen als gevolg van een uit de hand gelopen fietstocht. Ik wilde bij het Drielandenpunt stoppen, maar ben ter plekke toch maar even doorgefietst.

Het was toen gebruikelijk dat de mannen in een jeugdherberg op een mannenslaapzaal sliepen. Het stonk standaard op die slaapzalen naar zweetvoeten.

in Frankfurt werden twaalf mannen verdeeld over zes stapelbedden. Eén van de gasten, een grote Amerikaan, vertelde dat hij uit het leger verwijderd was vanwege geluidsoverlast. Hij overschreed het geluid van de plaatselijke luchtmachtbasis. Maar, zei hij, voor Europeanen hoefde dat toch geen probleem te zijn? Het was een kwestie van hem even aantikken totdat hij op de andere zijde zou zijn gaan liggen. Dan was het probleem opgelost.

Hij sliep al snel in een verkwikkende slaap, maar de andere elf mannen konden vervolgens niet slapen. Ik was de eerste die hem aantikte. Ik ben voorzichtig ingesteld, maar uiteindelijk bleek het benodigde tikje zó hard te zijn dat ik er waarschijnlijk als lijdend voorwerp een blauwe plek aan zou hebben overgehouden.

Maar het werkte: ik had het snurken gestopt. Drie minuten later begon het echter weer en nu nog harder, vanwege de echo in de hoek van de slaapzaal. Daarop stapte een Fransman het bed uit en sloeg aan het porren.

Ook hij slaagde er in om het nachtelijk rumoer tot bedaren te brengen. Maar na een paar minuten was het opnieuw raak. Nu was het de beurt aan een Australiër. Deze pakte een koud en nat washandje. Dat bleek sneller te werken. Met een ferme kreet was de man klaarwakker. Ik zou wel willen dat hij dat gebleven was, maar na vijf minuten sliep hij alweer. En het geronk was nu nóg nadrukkelijk aanwezig.

De volgende ochtend stapte de Amerikaan vrolijk fluitend uit zijn bed. Hij was zó goed gehumeurd dat hij meteen maar alle andere slaapgenoten wekte. Het was de hoogste tijd om op te staan. Aan het ontbijt had hij het hoogste woord. De rest van onze slaapzaal zag en bepaald niet wakker uit. De meesten deden er het zwijgen toe. Eentje vond dat alle Amerikanen de toegang tot Europa ontzegd moest worden. In ieder geval waren de verhoudingen tussen de USA en de rest van de wereld deze nacht niet beter geworden…

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

1 thought on “Snurken”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s