Ouderdomsperikelen

Vorige week sprak ik een mevrouw.

Nu spreek ik wel vaker dames. Hoe dat komt weet ik ook niet. Dat gaat af en toe vanzelf. Trein, bus, winkels en wachtkamers vormen prima gelegenheden om dames te spreken.

Auditieve problemen

De mevrouw die mij sprak of die ik sprak vertelde dat ze niet alles meer kon volgen. Nu leek me dat geen wonder. Al heel snel tijdens het gesprek had ze gezegd dat ze 88 jaar was. Ik ben 66 jaar en kan ook niet alles meer volgen.

Eén van de zaken die ze niet meer kon volgen waren gesprekken van mensen tijdens verjaardagen en andere ongemakken. Die mensen spraken allemaal door elkaar. Welnu: het lijkt mij op 88-jarige leeftijd geen ongewoon verschijnsel dat je auditief niet meer goed kunt filteren.

De KNO-arts noemde een gehoorverlies van 35% passend bij mijn leeftijd. De helft van de mensen van 75 jaar heeft meer dan 50% gehoorverlies en dat treedt met name op bij de hoge tonen. Deze mevrouw was 88 jaar oud. Dan kun je niet meer verwachten dat je zomaar allerlei gesprekken kunt volgen.

Aanrijding

Maar volgens de mevrouw was er sprake van een ongewoon verschijnsel. Dit auditieve ongemak was veroorzaakt door een aanrijding. Ze was op 85-jarige leeftijd in aanvaring gekomen met een passerend metalen voorwerp in de gestalte van een automobiel.

Nu kunnen mensen ten gevolge van aanrijdingen allerlei neurologische mankementen gaan vertonen. Maar de vraag voor mij was toch wel of het niet kunnen volgen van gesprekken en de aanrijding wel zo één op één met elkaar in verband stonden. Alleen sprak ik de mevrouw niet tegen. Want dat hoort niet zo.

Geheugenproblemen

Eenmaal voortgaande op de lijst met mankementen constateerde de mevrouw dat ze sinds de aanvaring met het harde voorwerp ook niet meer zonder lijstje met boodschappen naar de winkel kon. Ze had altijd visuele ondersteuning nodig. Maar dat was niet zo gemakkelijk, want sinds de aanrijding kon ze ook niet meer goed zien.

De vraag is: is het feit dat mevrouw moeizaam gesprekken in een groep kan volgen, het gegeven dat ze briefjes mee moet nemen tijdens het doen van boodschappen én het feit dat ze een pittiger bril nodig had nu een gevolg van dat ongeluk? Of passen deze mankementen bij het normale proces van het ouder worden?

Overigens meldde ze dat ze fysiek nog echt mevrouw Kwiekstra was. Ze kon nog prima lopen en fietsen en ook het traplopen vormde geen enkel probleem.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s