Voor de klas

Het zal wel te maken hebben met allergieën, maar ik heb het niet zo op het onderwijs. Althans niet op het reguliere onderwijs.

Ooit heb ik overwogen om een lerarenopleiding te gaan volgen, maar ik ben blij dat ik dat niet heb gedaan.

SchoolsysteemAardrijkskunde leek me wel een leuk vak, maar er was een lerarenoverschot. Duits was de tweede keus. Van de Duitse ambassade kreeg ik bij mijn eindexamen nog een boek vanwege buitengewone prestaties op het gebied van de Duitse taal. Wat die prestaties precies waren is me overigens ontschoten.

De psycholoog die mij testte kwam op de optie om pedagogiek te gaan studeren, bij voorkeur in Groningen. Je moet nooit een advies helemaal opvolgen, want dan toon je weinig eigen initiatief. Het werd wél pedagogiek, maar dan in Amsterdam. Anders was ik Tineke namelijk niet tegen gekomen.

De studie maakte dat ik weliswaar regelmatig voor de klas kwam te staan, maar dat ik daarbij ook heel veel vrijheid had. Iedere les zag er weer anders uit. Zelfs als ik vier parallelgroepen had waren de lessen toch steeds verschillend. En de ‘voeding’ kon ik iedere week halen uit de dagelijkse praktijk van de gehandicaptenzorg.

SchoollokaalMaar dan die lessen op het reguliere onderwijs. Misschien heb ik er een verkeerd beeld van, maar ik heb als zittenblijver enige ervaring met hoe de docenten (toen) hun lessen in elkaar zetten. Hetzelfde boek en dezelfde grappen bij dezelfde bladzijden. Daar konden ze niet zoveel aan doen: er waren namelijk verplichte boeken en de docenten moesten die boeken van A tot Z doorlopen. Dan heb je toch minder mogelijkheden tot variatie. En dan komt er een nieuwe klas met jolige brugpiepers, kan je weer opnieuw beginnen.

Uiteindelijk werkte ik zelf nauwelijks meer met boeken. Veel materiaal had ik eigenhandig bedacht en beschilderd in mooie letters uit de thuiswonende SCM-typmachine (op het werk kreeg je geen typmachine) die in de avonduren waren gekopieerd.

Tijdens de verhuizing kwam ik weer allerlei mappen en geplette zilvervisjes tegen. Dan had ik toch een ontzettend leuk vak. Met dank aan die testpsycholoog!

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

6 thoughts on “Voor de klas”

  1. Voor de klas staan is 32 jaar lang de liefde van mijn leven geweest. Vervroegd ´gedwongen´ uittreden was dan ook een emotioneel gebeuren. Ik denk met dankbaarheid aan die periode van juf zijn terug.
    Het beeld van de dik betaalde easy job van 8 uur tot 4 uur en drie maanden vakantie per jaar staat ver buiten de reële werkelijkheid. Maar tegenwoordig wordt dat steeds duidelijker. Het was bikkelhard werken. Mede daardoor ben ik uiteindelijk niet aan mijn tweede liefde, studeren, toegekomen.

    Wat ik me van mijn eigen schooltijd herinner is, dat ik altijd het buitenbeentje was en vaak gepest werd.
    De onrechtvaardigheid in de wereld, het als kind, als mens vernederd, buitengesloten en in je bestaan ontkend worden om wat voor reden dan ook, heeft een diepe impact gehad op de manier waarop ik in het leven sta en niet voor maar IN de klas stond. Soms heeft mijn opstandigheid ten gevolge daarvan tot stevige conflicten geleid met een beperkt aantal mensen. Gelukkig levert eigenwijsheid ook levenswijsheid op…

    Leerkracht in het basisonderwijs. Een boeiende baan, geen dag hetzelfde, intensief en uitdagend en bevlogen beoefend. Altijd bezig met verandering, vernieuwing, het kan anders, beter, bewuster. Zoveel plezier gehad en genoten, zoveel geleerd van de kinderen, zoveel prachtige mensen leren kennen, ouders, collega´s, de werksters, de conciërge e.a. die me allemaal op hun eigen unieke manier iets van het leven en mijzelf hebben laten zien.
    Ik ben geneigd om vanuit liefde voor het vak en grenzeloos optimisme alleen het mooie te zien, maar natuurlijk was er ook veel ellende.
    Ik heb leren oppakken, aanpakken, vast pakken, doorpakken, uitpakken, bij de kop pakken. En ja, ook moeten leren inpakken ….. Nu is de tijd gekomen om los te laten. En dat valt waarachtig niet mee als je ziet hoe je kleinkind en je ex collega ten prooi valt aan het reguliere onderwijs…

    Ondanks dat het regulier onderwijs was, had ik toch minstens 25 jaar veel vrijheid om te werken volgens mijn eigen inzichten, intuïtie.
    Maar de laatste 7 jaar van mijn loopbaan heb ik het onderwijs zien veranderen, op een manier die pijn deed. Het is naar mijn beleven een zielloos, leeg gebeuren aan het worden, met te weinig aandacht voor waar het om draait: de kinderen, het plezier in leren, het ontdekken, het ontwikkelen op een moment dat de tijd daar rijp voor is.. Ik ken mijn ´vak´ er niet meer in terug, het maakt kinderen en leerkrachten eerder kapot dan dat het opbouwend werkt. Resultaatgericht, competitiegericht, de plank qua essentie, ziel en zingeving volledig misslaand, negatief en eenzijdig gefocust op wat niet goed gaat en krampachtig met zgn. zorg op maat verbeterd moet worden om maar een goed functionerend ´bedrijf´ te zijn met win -win situaties met smart gestelde doelen en een chronisch rondjes draaiende PDA cirkel en de zichzelf evaluerende ideaal functionerende superleraar…
    Dit systeem trekt jong en oud uit zijn kracht, de mens wordt gereduceerd tot een programmeerbaar ´brein´, dat volgens een direct instructiemodel binnen effectieve leertijd volgepropt moet worden.
    En ja, de reactie van Annet die schrijft over de Cito terreur, is herkenbaar.

    Het station ´ik kan wel janken´ heb ik gepasseerd. Kennelijk is dit de weg van de ervaring die ik, die de mensheid moet gaan. De wereld is druk druk druk en heeft een aandacht tekort stoornis en medicatie gaat niet helpen. Het speelt niet alleen in het onderwijs, maar op elk terrein. En voordat we weer enthousiast gedreven het roer omgooien naar de zoveelste vernieuwing, zouden we eens in de stilte moeten gaan zitten om ons te bezinnen waar we nu mee bezig zijn als mensen. Maar misschien heb jij, en jij ook en jij daar al een beeld bij.

  2. Zelf al 27 jaar werkzaam in het onderwijs. Het Nederlandse systeem met de Citoterreur heeft mij al op veel momenten laten afknappen… Daarom ben ik van die 27 jaar al 25 jaar lang een soort Don Quichot die op scholen steeds die gelegenheden opzoekt om het anders te doen. Te kijken naar wat een kind gelukkig maakt als het kind zijn talenten mag ontdekken en ontplooien. Ik heb me altijd verbaasd over dat we het normaal vinden dat er kinderen zijn die “niet willen leren”. In mijn ogen bestaat dat namelijk niet… Kijk naar een baby…die begint als vanzelf te rollen, te kruipen, van brabbelen naar praten te gaan…precies op het moment dat de baby er aan toe is…de ene iets eerder, de ander iets later…maar allemaal ontwikkelen ze zich…
    Om vervolgens door het “consternatiebureau” al langs de eerste meetlat gelegd te worden…oeps…te klein…te groot…praat hij nog niet? Tjonge….
    Daarna als vierjarige begint de terreur helemaal….
    En alle kinderen die net even anders zijn dan het gemiddelde worden gelijk gelabeld…omdat we dan een referentiekader hebben om er mee om te gaan…of een geldig excuus om te verklaren waarom we er niet mee om kunnen gaan…

    Godzijdank werk in nu in een bijzondere onderwijssituatie waar leerlingen en studenten van VMBO, MBO, HBO en WO samen met elkaar aan opdrachten uit de regio werken…en waar zoveel geleerd wordt wat hen helpt om een gelukkig en stabiel mens te worden… Ik gun dat ieder kind!

  3. Grappig, ook ik kreeg een boek van de Duitse ambassade bij de diploma uitreiking, ik had het hoogst behaalde cijfer van de eindexamenkandidaten……

  4. Naar ik mag aannemen aan de VU. Zelf ben ik een product van de UvA uit ongeveer dezelfde tijd (1968-1974). In het Spaans betekent dat druif. Het klopt, want ik ben een rare druif. En daar maken ze hier weer stroperige zwarte wijn van (in Malaga).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s