Plascontract

Het was niet de eerste keer dat zorgorganisatie Careyn onder het vergrootglas werd gelegd door de inspectie. De ene keer is het het salaris van topbestuurders, de andere keer weer de kwaliteit van zorg op sommige locaties.

Deze keer was het dus het ‘plascontract’. Drie maal per dag was de norm, aldus het bestuur. Maar dat bericht berustte, aldus de bestuurders, op een misverstand. Hoe vaak zouden deze bestuurders zelf trouwens naar het toilet gaan. Misschien eens uitproberen wat er gebeurt als ze maar drie keer per dag ‘mogen’.

Maar was deze organisatie daarmee zo uniek? De toiletgang is één van de meest kwetsbare aspecten van de ouderenzorg. In de meeste verpleeghuizen kunnen niet-ambulante bewoners niet naar de WC op momenten dat ze voor hun gevoel ‘moeten’. Maar nu opeens duiken de media en de politiek op het ‘plascontract’. 

In een overwogen bijdrage in het Nederlands Dagblad beschreef een ouderenpsychologe beide kanten van het verhaal. Ze constateert o.a. dat de Nederlandse samenleving niet klaar is voor instellingen als verpleeghuizen. Achter al dit soort discussies zitten weer andere problemen.

36 keer?

Maar terug naar de WC-gang. Moet je iemand die 36 keer per dag naar de WC wil 36 keer op de WC zetten? En in hoeverre gaat die tijd dan ten koste van de schaarse beschikbare tijd voor andere bewoners?

Ik kende ook bewoners die werkelijk om de tien minuten naar de WC wilden. En soms werkte ik dan mee aan een afspraak dat het ‘slechts’ één keer in het uur kon. Een klok gaf zichtbaar aan wanneer het weer tijd was. Want één van de ergste dingen die je kan overkomen is dat je iets wilt, maar je hebt geen idee wanneer het gaat gebeuren.

Natuurlijk weet ook ik heel goed weet dat een blaas zich niet in een tijdsklok laat vangen. Je moet dan ook altijd een multidisciplinair overleg organiseren.

Wat zit er achter het gedrag?

Wat je daarbij uit moet proberen te zoeken is wat er ‘achter’ dit gedrag zit. Er kan een rijtje van zeker tien verschillende oorzaken aan gekoppeld worden die allemaal om een andere aanpak vragen. En daarnaast moet je een balans zien te vinden: drie keer is echt te weinig, maar is 36 keer niet teveel?

Veel ouderen durven trouwens niet veel te drinken omdat ze bang zijn dat ze dan weer moeten plassen. Zeker als ze afhankelijk zijn is dat lastig en ze willen niet lastig zijn. En dat terwijl voldoende vochtinname één van de pijlers voor de gezondheid is.

Mevrouw Damstra wil naar de WC

Dan nog een schrijnend voorbeeld dat ik meemaakte ik een verpleeghuis.

Mevrouw Damstra geeft aan dat ze naar de WC moet. Ze is incontinent en volledig van de zorg van begeleiding afhankelijk. Mevrouw Damstra wordt niet echt gehoord, de begeleiding rent zich de benen uit het lijf. Ze begint te jammeren dat ze moet poepen en dus naar de WC wil. Dan zegt een begeleider: “Doet u het maar in uw broek, mevrouw Damstra, dat ruimen we dan later wel weer op.”

Het gaat me niet om de begeleiding, maar om de norm die hier kennelijk is vastgesteld. “Als mevrouw een luier om heeft hoeft ze ook niet zo vaak naar de WC.”

Het trieste aan dit voorbeeld is dat mevrouw Damstra weliswaar helemaal van zorg afhankelijk is, maar dat ze nog wel het besef heeft dat ze niet vies wil worden. Ze heeft ook nog controle over haar darmen en haar blaas. Maar die controle wordt haar op deze manier uit handen genomen. Ze moet het gewoon maar in haar broek (luier) doen. Daar zijn luiers immers voor? En dat terwijl ik weet dat mevrouw Damstra altijd ontzettend netjes op zichzelf was. Hier is sprake van opgedrongen decorumverlies.

Had ik mevrouw Damstra op de WC moeten zetten. Helaas, dat zou me niet zijn gelukt. Ze weegt 100 kilo en dat red ik niet in mijn eentje. Dan zouden we beiden van alles breken. Ik ben toch al niet zo onhandig in dat soort zaken. Ooit viel ik zelf in het bad toen ik iemand er uit zou halen…

Begeleiding moest haar altijd met twee man (m/v) op de WC zetten. Dat stond ook in het protocol…

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

3 thoughts on “Plascontract”

  1. Henk, schrijnende situatie voor ouderen. Ik ben geïnteresseerd in het genoemde artikel in het Nederlands Dagblad. Weet je de titel van artikel? Groeten Willeke

  2. Een paar maanden terug kwamen ´we´ op bezoek bij een oude dame. Ze toonde ons een brief van de ziektekostenverzekering.
    De inhoud kwam er zo ongeveer op neer, dat de ´teamleider´ van afdeling zus en me zo zich afvroeg hoe ze het in haar botte hersens haalde om een extra pak luiers te declareren. Daarmee werd het quotum met gemiddeld één luier per dag overschreden en de zorgverzekeraar weigerde dit te vergoeden. De incontinente eenzijdig verlamde 90 jarige dame, die in een rolstoel zit en thuis verzorgd wordt, had slechts recht op twee luiers per dag en geen drie……

  3. Er zijn CEO’s, RvB’s, besturen, bestuurders, regio -directeuren, die hun uitvoerende werkers 3 (drie) x (keer) per dag laten komen opdraven om hun handen aan het bed – contracturen te kunnen mogen maken !
    Ja, dan klopt zo’n 3 (drie) x (keer) per dag plascontract weer wel, toch !
    Wie zijn nu eigenlijk de slachtoffers en de daders van deze bureaucrazy ?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s