Rondje Leeuwarden (1)

koeien-swichumNa een dag van besprekingen kon ik nog net even een rondje gaan fietsen. Daartoe huurde ik op station Leeuwarden een OV-fiets.

Het was nog even zoeken geblazen naar de fietsenstalling. Het station was nog niet zo lang geleden helemaal gerenoveerd, maar kennelijk niet goed genoeg. Nu lag wéér alles overhoop en was de stalling verbannen naar ondergrondse gewelven, zo’n 200 meter verderop.

Ik zette koers naar de Huizumerlaan. Daar bewaar ik veel goede herinneringen aan. Mijn Pake en Beppe (Fries voor opa en opoe) woonden er tot hun dood op nummer 30. Mijn vader is hier opgegroeid.

Maar eerst moest ik de overweg over. Daar heb ik als 6-jarige jongen grote angsten uitgestaan. Ik kwam net uit de rimboe van Borneo en zie dan maar eens de westerse wereld te begrijpen. Bij het oversteken van de overweg was ik erg bang dat de slagbomen dicht zouden gaan en ik dus geen kant meer uit zou kunnen.

Bovendien stond er een angstaanjagend hoge watertoren die in mijn beleving zomaar om zou kunnen vallen. Die watertoren is afgebroken. Dat Afbeeldingsresultaat voor Hendrik Algrais een andere misser, want het was één van de mooiste watertorens van Nederland.

De Huizumerlaan vormde de oude toegangsweg tot het dorp Huizum. Rond 1910 werden hier karakteristieke vrijstaande huizen gebouwd. Helaas is het voormalige huurhuis van mijn grootouders met de grond gelijk gemaakt om plaats te maken voor een doorgaande route voor het autoverkeer. En dat terwijl mijn grootvader slechts een fiets zonder versnelling had (een Fongers).

huizumHet dorp Huizum was tot 1944 de hoofdplaats van de gemeente Leeuwarderadeel. Toen besloten de Duitsers dat de plaats onder het grondgebied van Leeuwarden moest vallen. Ik vraag me af of mijn grootvader, met zijn hartgrondige afkeer van de Duitsers, dat besluit niet heeft proberen terug te draaien na de oorlog. Maar daar weet ik geen documentatie of anekdotes over.

Huizum is een oud terpdorp. Op de begraafplaats bij de oude dorpskerk liggen mijn beide grootmoeders, mijn grootvader en een oom begraven.

huizum-dorpskerkRond het oude dorp is overal nieuwbouw gekomen en er wordt steeds verder gebouwd, vaak ook grootschalig, want Leeuwarden wil zichzelf op de kaart zetten. Gelukkig heeft het oude dorp nog een beetje de kleinschalige sfeer van vroeger kunnen bewaren.

In één ding is het dorp nog zelfstandig gebleven: het heeft een eigen skutsje. 

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

1 thought on “Rondje Leeuwarden (1)”

  1. Wat lijk je veel op je grootvader, zeg!
    Leuk. zo’n fiets met zo’n kaarsrecht stuur en terugtrapremmen. Was wel wiebelig

    Huizum ligt wel heel dicht bij Leeuwarden, logisch maar pijnlijk dat het ten gevolge van de moderne clusterneurose is opgeslokt. Wel een wonder dat het deels het eigen karakter nog heeft behouden, zoals zo’n brug! Monumentenzorg? Jammer dat het huis van je grootouders er niet meer was.

    De overgang van Indonesië/Borneo naar hier lijkt me wel groot ja, daar heeft mijn vader ook wel eens over gesproken. Maar ik kon me daar als kind eigenlijk geen voorstelling van maken, hoe het leven er daar dan uitgezien moet hebben en wat het betekende om daar geboren te zijn en opgevoed te worden ‘in de jungle’ door een ‘baboe’. Wat ik stoer vond, was dat mijn vader me Maleis leerde tellen.. ik weet het na bijna 60 jaar nog steeds: satu dua tiga ampat lima… ( nee tot tien tellen lukt me niet meer). Nooit wat mee gedaan uiteraard, behalve indruk maken op mijn klasgenootjes op de lagere school. De dingen die ik graag had willen weten, heeft mijn vader me nooit verteld.

    Van overgang naar spoorwegovergang…. er waren toen nog van die spoorbomen met een heel hekwerk eraan en dan zat je inderdaad ‘klem’… zou dat nog ergens bestaan in Nederland?? Het werden al snel AHOB’s naar mijn beleving.

    Een skûtsje is een schip, of meer een platte schuit toch? Herinner me vaag het skûtsjesilen in Sneek, lang geleden een keer gezien ( zat toen een week in Uitwellingerga). Is die skûtsje nu nog in gebruik of meer een museumstuk?

    Mijn eerste sollicitatie als leerkracht in 1972 was in Leeuwarden, leek me een heerlijk rustige werkplek. Maar op de eerste plek stond iemand met veel ervaring en ik kwam net van de academie… dus via diverse omwegen tussen de koeien in Vinkeveen terecht gekomen. Dat leek een heel modern dorp omdat onze voetbalfilosoof er woonde… maar schijn bedriegt! Achteraf bezien heeft elk nadeel zijn voordeel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s