Achter gesloten deuren

De tand van mevrouw Jasperse

Mevrouw Jasperse is een vrouw op leeftijd. Zo te zien is ze van goeden komaf, zoals dat wel genoemd wordt.

Vandaag moet ze naar de tandarts. De tandarts wil een tand bij haar trekken. Hij constateert een beschadiging en vraagt zich af of het zin heeft deze tand een tweede leven te gunnen.

Als de tandarts zijn plan met haar bespreekt is ze het er niet mee eens. Die tand is in 1948 vakkundig gerestaureerd nadat ze een klap met een hockeystick had gekregen. Ze wil dat die tand behouden blijft. Ze vraagt zich af waarom hij getrokken moet worden. Volgens haar kunnen tandartsen tegenwoordig erg veel. Waarom zou de tand dan niet gerepareerd kunnen worden? Speelt haar leeftijd misschien mee in de afweging?

Wilsonbekwaam

In het dossier staat dat mevrouw wilsonbekwaam is. Ik vraag me tijdens dit gesprek af hoe deze beoordeling tot stand is gekomen. In ieder geval weet mevrouw precies wat ze met haar gebit wil. En tijdens het gesprek met de tandarts kan ze ook nog eens verschillende argumenten mee laten wegen. Het gaat bij wilsonbekwaamheid o.a. over de vraag of iemand de consequenties van bepaalde keuzen kan overzien. Op dit punt schat ik in dat mevrouw Jasperse goed in staat is om een afweging te maken. Waarom dan dat massieve oordeel ‘wilsonbekwaam’  in het dossier?

De gesloten deur voor mevrouw Jansma

Wilsonbekwaamheid (in zijn oude vorm) werd nogal eens als een alibi gezien om een aantal maatregelen toe te kunnen passen in de zorg. Eén van de gevolgen was dat andere bewoners soms de dupe werden van maatregelen die op basis van deze wilsonbekwaamheid genomen werden. Zoals bij mevrouw Jansma. Net als mevrouw Jasperse is ze een vitale 90-plusser. Helaas is ze onlangs toch op een gesloten afdeling komen wonen. Een nieuw gebouw, vast wel architectonisch verantwoord, maar gebouwd volgens verouderde inzichten. Het lijkt wel of de klok hier twintig jaar is teruggezet.

Een gevolg van het feit dat de afdeling gesloten is, is dat mevrouw Jansma iedere keer aan de begeleiding moet vragen of ze naar buiten mag. Ook moet ze bij binnenkomst aanbellen. Dat maakt haar afhankelijk van zorg, terwijl ze redelijk zelfstandig kan functioneren. Aan de familie is gemeld dat het een gesloten afdeling is, maar dat hun moeder altijd naar buiten mag als zij dat wil. Dat klinkt wel aardig, maar is dat wel zo? Deze maatregel werkt achteruitgang van mevrouw Jansma in de hand. Ze wil niet lastig zijn en blijft dus maar vaker binnen.

“Dat is hier niet de gewoonte”

Als een kennis van mevrouw Jansma toch om uitleg vraagt wordt de vraag genegeerd. Het besluit is in overleg met de contactpersoon van de familie genomen. De kennis is niet voor één gat te vangen. Ze werkt zelf in de zorg en vraagt zich af of deze maatregel wel zo genomen mag worden. Dus vraagt ze het ook nog eens na bij een ander persoon. Die wijst de vraag naar een oplossing voor mevrouw Jansma af met de opmerking: “Een sleutel voor een bewoner? Dat is hier anders niet de gewoonte…”

Als maatregelen in de zorg niet gedragen door visie ontstaat er een star leefklimaat. Daar zijn individuele bewoners uiteindelijk de dupe van.

 

 

 

 

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s