Verdoofde aardappel

Af en toe beland ik in het ziekenhuis.

Dit jaar is dat al twee maal gebeurd als gevolg van acties van Tineke. Beide keren stuurde ze me naar de dokter. Ik heb die bezoeken lang uit weten te stellen, maar uiteindelijk kwam er dan toch een afspraak. En als je daarmee begint kun je ook doorgestuurd worden. Dat is een aanzienlijk risico.

De eerste keer was vanwege mijn gehoor. Ik vond dat geen probleem, het hoort bij de leeftijd. Tineke vond het wél een probleem.

De tweede keer was vanwege een paar lichamelijke oneffenheden. Dat vond ik ook geen probleem. Ik heb geen babyhuidje meer, maar dat hoeft op mijn leeftijd ook niet meer verwacht te worden.

Helaas stuurde de huisarts mij toch door naar het plaatselijke krankenhuis. Voor de zekerheid trok ik maar een schone onderbroek aan (volgens een onderzoek trekt 40% van de 60-plussers niet iedere dag een schone onderbroek aan).

Ik ben de afgelopen jaren maar liefst drie keer tegen mijn zin in vastgehouden in een ziekenhuis. Je zet je fiets op slot, je gaat naar binnen,  je denkt even iemand te spreken, maar je komt er dezelfde dag niet meer uit. En dan maak je je vervolgens zorgen of je fiets niet gestolen wordt. Dat is nog wel het ergste. Waarom mag je je fiets niet naast je bed parkeren?

De dokter bekeek een paar plekjes op de huid en zag meteen nog andere oneffenheden. Zo blijf je natuurlijk aan de gang. En dat terwijl ik nog steeds netjes gekleed op de stoel zat. Ik moest gaan liggen op een bed en dacht: daar heb je het al, ik raak weer verstrikt in een medisch circus. Je laat iets zien en de dokter zegt: hier hebt u een zalfje. Nee, zo gaat dat niet. Er moet meteen gesneden worden. Op die manier ben ik al meerdere onderdelen kwijt geraakt.

Ik kreeg een aantal prikken en daarop verscheen er een apparaatje dat stukjes huid weg moest nemen. Er was mij niets gevraagd, het gebeurde gewoon. Ik zei tegen de dokter: “Ik voel me net een aardappel die gepunt wordt.” Waarop de zuster zei: “Maar die wordt niet verdoofd.”

Dat bracht mij op een nieuw thema. Kunnen aardappels pijn lijden? Moeten ze ook niet verdoofd worden? Of moeten we gewoon maar stoppen met het consumeren van aardappelen?

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s