Boomtekening

Eenzame boomAls onderdeel van een psychologische test moeten mensen soms een boom tekenen. Dat moest ik ook in 1967. Ik had namelijk geen idee wat ik na de middelbare school zou gaan doen.

Mijn vader dacht daarom dat het goed was als ik een keer door de psychologische molen werd gehaald. Dus treinde ik vanuit de Zaanstreek naar Rotterdam waar op de Binnenweg een psychologenpraktijk huisde. Volgens mij vond hij het zelf het meest spannend: hij bracht me met de auto naar het station en haalde me ’s avonds ook weer op. Hij wilde meteen weten hoe het gegaan was.

Er bestaan drie testen die min of meer varianten zijn op hetzelfde thema: via de tekening er achter komen hoe iemand in het leven staat. Er is

a) een huistekening,

b) een boomtekening en

c) een menstekening.

In mijn eigen werk heb ik de menstekening het meeste gebruikt. Maar dan vooral als indicatie voor het ontwikkelingsniveau. Je kunt er ook een draai aan geven door op zoek te gaan naar persoonlijkheidskenmerken.

Die boom is mij altijd blijven intrigeren. Hoewel ik geen boom van een kerel ben heb ik wel iets met bomen. Vooral kale bomen in de winter vind ik mooi. Dat zal vast ook wel psychologisch geduid kunnen worden.

Bij de boom letten onderzoekers bijvoorbeeld op het grondvlak, de wortels, de (lengte van de) stam, de takken en de kroon. Ik weet nog precies wat voor boom ik heb getekend: dat was een lange populier. Toch vind ik de duiding van zo’n tekening wel lastig. Want tekende ik deze boom nu vanuit mijn belevingswereld of was het een herinnering? In het verleden (toen ik zes jaar was) stonden er namelijk achter in de tuin drie hoge populieren. Dat vond ik prachtige bomen. Volgens mij tekende ik op dat moment gewoon een jeugdherinnering.

Daarna moest ik een verhaal over die boom schrijven. In een half uur tijds schreef ik vier velletjes vol en dat ook nog in mijn destijds zeer nette handschrift. Daar kon de psycholoog wel wat mee. De eindconclusie was dat ik het beste pedagogiek kon studeren…

Nou ja, zo snel gaat een conclusie ook weer niet. Pas vele jaren later heb ik het volledige testrapport gezien. De tekening van de boom speelde slechts ondergeschikte rol in het totale plaatje van Henk50.

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

1 thought on “Boomtekening”

  1. Ik had altijd een enorme aversie tegen tekenen, ik kon me daar met geen mogelijkheid in uitdrukken. En als ik vroeger een tekenopdracht kon ontlopen of minimaliseren tot een paar strepen, deed ik het. Dus zielsblij dat ik altijd andersoortige psychologische testen gekregen heb! Ben bijna geneigd om me ter uitdaging nu eens aan zo´n psychologische tekentest te onderwerpen, puur uit nieuwsgierigheid om te weten te komen wat een ander die mij niet kent, daar nu uit zou halen over mij. En wat ik er zelf in wil leggen, ondanks een onbeholpen motoriek. De huistekening zou de minste aandacht krijgen, waarschijnlijk bestaan uit hoge rechthoek (flat) zonder noemenswaardige opsmuk ( ik houd van eenvoud) waar de zon op schijnt ( vrijheid blijheid), met maar één deur en een brievenbus ( toch minder toegankelijk en introvert?) maar wel heel veel raampjes ( nieuwsgierig van aard, ik kijk graag rond en ver?). En plantjes voor de ramen ( respect voor het leven). De menstekening zou er ook niet echt heel gecompliceerd uitzien, een ´leeg´ poppetje ( dienstbaarheid ) dat zich – uitgezonderd het hoofd – binnen een eierschaal van licht bevindt. Het poppetje heeft een groot hart waaruit bloed druppelt (liefde en zielenpijn) en tien vingers en tien tenen, dit laatste om de mogelijkheid tot actie uit te drukken. Ongetwijfeld zal ik aan en in het hoofd veel details tekenen, omdat ik vanuit daar de wereld verken en contact maak. En tot slot een enkel haartje, dat als een koordje de ruimte in slingert. Dit vanwege de trauma´s en vanuit de humorvolle kanttekening dat een vos de haren verliest, maar nooit haar streken en toch verbinding zoekt met iets hogers. De boomtekening zou meer tijd kosten. Ik hou van bomen, het zijn prachtige wezens, zo gevarieerd en zo kleurrijk, allen met een eigen karakter en taak. Ik praat ermee alsof ze mijn beste vrienden zijn. Als bomen alleen staan, groeien ze het best en zijn ze het sterkst. Ze hebben al heel wat stormen doorstaan. ik zou mijn boom alleen tekenen, evenwichtig in het midden van het blad, en op een heuvel ( Behoefte aan overzicht en helikopter view). Afhankelijk van mijn stemming zou ik kiezen voor het tekenen van een boom die zich weerspiegelt in het water, met hangende takken en veel kleine blaadjes die een emotionele rijkdom zouden moeten uitdrukken. Ik denk aan een treurwilg die ik het mooist vind. Het zou ook kunnen dat ik een soort knotwilg teken, met weinig wortels en weinig takken maar een dikke stevige stam. Dat herinnert me aan mijn jeugd die me een redelijk stevige materiële basis en veiligheid gaf, maar weinig emotionele steun en groei. Ik speelde graag in de knotwilgen in ons boerendorp en ontsnapte daar aan de overbescherming van mijn ouders…..Omdat kale bomen in herfst en winter me het meest fascineren, – die fotografeer ik ook graag -, zou ik het meest waarschijnlijk zo´n boom tekenen op een vlakte, met evenveel wortels onder de grond als vertakkingen boven de grond zodat de tekening ook omkeerbaar zou zijn. Wortels en takken zouden een steeds verfijnder netwerk van allerlei zijtakjes krijgen en van breed naar steeds smaller en dunner. Maar zonder bladeren. De wortels zouden diep de grond inboren en de takken hoog de lucht in reiken, naar het licht. Ik weet waar ik vandaan kom en ik weet waar ik naar toe ga…. De stam zou noesten, gaten en een grote holle ruimte hebben. Want ergens is er een gat, een leegte in mij ontstaan…. Maar aan de sapstromen die ik zou tekenen, lopend van wortels naar kruin, rondom het gat, zou je zien dat de verbindingen niet verloren zijn gegaan. Het silhouet van de boom moet zich scherp aftekenen tegen de lucht. Ik zou kiezen voor een donkeren boom en een achtergrond van warme, vurige tinten van een zonsondergang. Misschien zit daar een behoefte onder om me duidelijk te onderscheiden van de rest. En mezelf als boom donker tekenen en niet warm, betekent dat een afwenden, inkeren en het leven van een afstandje bekijken? Leuk, ik heb al meer zin in tekenen dan vroeger.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s