Emoties op het werk

“Zal iets ons breken misschien, wij hebben zoveel gebroken gezien.”

Dat was de slotzin van een gedicht dat een zus voor mij schreef. Ze doelde op mijn werk in de gehandicaptenzorg.

In de loop van ruim veertig jaar heb ik extreme situaties meegemaakt. Ik weet inmiddels ook door welke omstandigheden ik het meest ‘geraakt’ kan worden. Maar soms kan dat ook opeens weer gebeuren, als ik er niet ‘verdacht’ op ben.

Dromen

Trouwens: waarom droom ik in vakanties nog steeds van bewoners bij wie ik veertig jaar geleden betrokken was? Die herinneringen zitten er nog steeds. En vooral de ‘vastgelopen’ situaties komen dan boven: vraagstukken waar ik geen antwoord op had.

Het werk als orthopedagoog vraagt om ‘betrokkenheid met behoud van distantie’. Van nature zuig ik veel emoties in me op – ben ik een emotionele spons – en dat maakt kwetsbaar. Aan de andere kant heb ik die sensitiviteit ook nodig om mijn werk te kunnen doen. Maar als ik teveel in me opneem kan ik mijn werk niet meer doen.

Bikkel

Onlangs vertelde een kennis die als specialist in een ziekenhuis werkt: “In mijn werk lijk ik een bikkel. Want als ik er bij na ga denken wat ik patiënten aan doe kan ik opeens niet meer goed opereren. Dan ga ik twijfelen en dan weet ik dat ik niet meer goed kan behandelen. Ik ga fouten maken. Ik moet op dat moment handelen. Uiteindelijk heeft de patiënt daar ook het meeste aan. Maar sommige dingen blijven wel op mijn netvlies zitten…”

Secondair

Ieder nadeel heeft zijn voordeel. Ik reageer secondair. Het mooiste voorbeeld daarvan was het volgende:

Op een kruising werd ik aangereden door een automobiliste die door rood licht reed. (Toen ze uitstapte herkende ze mij. Ze schrok zich wezenloos. Bovendien moest ze nog examen bij me doen…). Ik bleef heel erg rustig, er was niets aan de hand. Toen ik thuis een kopje koffie in schonk ging de helft van de koffie er over heen…

Het betekent soms dat ik net als die specialist in het ziekenhuis ogenschijnlijk heel rustig kan blijven. “Jij blijft altijd zo rustig” krijg ik dan te horen. Maar wat gebeurt er van binnen?

Werkdag

Gisteren had ik weer zo’n werkdag. Een hele dag volgeboekt met complexe patiënten. Er zaten een paar heftige situaties bij en waarbij het verdriet van de ouders er als een deken bovenop lag. Wat te denken van een veelbelovende sportieve zoon die door een val van zijn fiets op ernstig verstandelijk gehandicapt niveau is gaan functioneren?

Een andere man kende ik nog als tienjarige. Hij deed het tot een paar maanden voordat ik hem ontmoette goed op school, was toen plotseling achteruit gegaan, maar kon nog goed praten en voetbalde graag. Nu zit hij in een rolstoel, spreekt niet meer en lijkt niets meer van de wereld te begrijpen.

Ik zie het, ga gewoon door met mijn werk, maar het blijft toch haken. Ook na ruim veertig jaar. Het went nooit. 

Gisteravond kon ik geen verslagen meer schrijven. Ik ben maar op gaan ruimen en papieren gaan verscheuren…

En toch heb ik al ruim 42 jaar lang een baan die ik voor geen goud had willen missen…

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

2 thoughts on “Emoties op het werk”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s