Verboden te lezen

Amin kende ik nog als puberende puber.

Hij heeft een verstandelijke beperking en woonde op een instelling.

Inmiddels is zijn leven in rustiger vaarwater gekomen. Hij heeft een huis, een vrouw en twee dochters. Hij heeft een aantal jaren verschillende banen gehad, maar inmiddels is hij langdurig werkloos. Vervelen doet hij zich niet. Hij heeft veel kennissen. Overdag is hij vaak met andere mannen te vinden in een buurthuis.

Amin heeft een bepaalde mate van ‘sociale gehaaidheid’. Hij is een overlever. Hoewel hij niet kan lezen en schrijven weet hij op de één of andere manier altijd wel de weg naar de goede oplossing te vinden. Of hij weet precies de goede mensen te vinden die hem de weg kunnen wijzen.

Voor Amin is het duidelijk dat de man de baas is in huis. Als ik hem opzoek krijg ik zijn vrouw niet te zien. Ze moet tijdens mijn bezoek in een andere ruimte verblijven. Wel word ik ondertussen rijkelijk voorzien van eten en drinken. Dat word op de gang neergezet en Amin zet het op de tafel neer.

De beide opgroeiende dochters vormen een spanningsveld in het gezin. Ze spreken regelmatig hun vader tegen. Dat is voor Amin maar moeilijk te verteren. Vooral het idee dat zijn dochters nu kunnen lezen en schrijven en hij niet is voor hem onverdraaglijk. Daarmee wordt zijn verstandelijke beperking duidelijker.

Maar vooral zijn positie als hoofd van het gezin wordt hierdoor aangetast. Zijn dochters mogen niet in het bijzijn van hun vader een boekje lezen. Eigenlijk wil Amin helemaal niet dat ze boeken in huis hebben. Hij gaat niet naar de oudergesprekken op school, want hij is bang dat hij daar door de mand zal vallen.

Volgens een maatschappelijk werker van de gemeente zijn er in toenemende mate spanningen in het gezin. Amin stelt zich in toenemende mate autoritair op naar zijn vrouw en zijn dochters. Terwijl ik hem kende als een vriendelijke rustige man die als gevolg van allerlei omstandigheden buiten hem om een aantal jaren op een instelling moest wonen.

In plaats van dat hij trots is op zijn dochters ziet hij hen als bedreiging voor zijn positie. Het liefste had hij eigenlijk gehad dat ze niet eens naar school waren gegaan.

 

 

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s