Provocatief coachen

Het is al een aantal jaren geleden dat ik kennis maakte met Jeffrey Wijnberg. Ik had toen nog nooit van hem gehoord, maar het bleek dat hij een column verzorgde voor de Telegraaf. Zo ver reikt mijn kennis van de vakliteratuur dus niet.

Wijnberg had nogal prikkelend gereageerd op een lezing die ik gehouden. Zo van ‘als de patiënt moeilijk doet moet je als behandelaar niet mee moeilijk gaan doen, maar je moet gewoon een verbale tik uitdelen’. Vervolgens begreep ik dat hij zich bezig hield met het thema ‘provocatief coachen’.

Ik moet jullie eerlijk zeggen: provocaties, dat is iets waar ik slecht in ben en nooit goed in zal worden. Ik ga eerder mee, dan dat ik tegengas geef. Sommige mensen denken dat dat een kwestie van aardigheid is. Maar volgens mij ben ik verbaal gewoon niet snel genoeg.

Provocatief coachen zou je ook een vorm van ‘prikkelen’, van ‘plagen’ kunnen noemen. Zoals op een jaren ’50 plaatje waar een ‘huisvrouw’ zich indekt dat het eten niet lekker is geworden. Haar man zegt: “Inderdaad best vies. Maar gelukkig heb ik vanmiddag flink geluncht…”

Een paar voorbeelden van provocatief coachen:

  1. De uitsteller

Je vriendin vindt zichzelf te dik om te gaan zwemmen. Ze wil eerst een paar pondjes kwijt raken. Maar dat zegt ze nu al maanden lang.

* Jouw provocatieve reactie:  “Inderdaad. Dat kan zo echt niet. De mensen zouden zich doodschrikken!”

* Of andersom: “Prima toch dat je te zwaar bent. De schade valt best nog wel mee. Je kunt toch nog steeds door de deur?”

2. De klager

Je vriend klaagt al maanden over zijn verschrikkelijke baas, maar hij is nog nooit met die baas in gesprek gegaan.

* Jouw provocatieve reactie: “Dit kan zo echt niet langer. Je gaat er helemaal aan onderdoor. Geef me zijn nummer, dan bel ik hem nu direct op!”

3. Moeder Theresa

De moeder die al het werk op zich neemt en dan verzucht dat ze altijd alles alleen moet doen.

 * Jouw provocatieve reactie: “Mijn complimenten! Hoe krijg je het voor elkaar! Zóveel werk verzetten en er dan zó uitgerust uitzien!”

Soms kan een beetje ‘plagen’ geen kwaad. Om bovenstaande voorbeelden moest ik wel lachen. Maar je moet uitkijken dat het plagen geen pesten gaat worden.

Wie iets meer wil lezen: Jeffrey Wijnberg, Zachte heelmeesters. Het einde van de geitenwollensokken-psychologie. Uitgeverij Scriptum, € 17,95

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s