Kletsende autist

“De mensen zien helemaal niet aan me dat ik autisme heb” vertelt Patrick. “Want als ik tussen de mensen ben, ben ik de hele tijd aan het praten. En de mensen denken dat een autist altijd alleen in een hoekje zit en met niemand praat. Maar ik klets juist de oren van je hoofd. Dat doe ik nu ook bij u. Ik ben dus een soortement van kletsende autist.”

Het is inderdaad niet gemakkelijk om Patrick een vraag te stellen. Ik kan er bijna niet tussen komen. Van het ene onderwerp komt het andere onderwerp. Maar wat vooral opvalt is zijn associatieve denken: hij verbindt alles wat hij hoort of bedenkt in razendsnel tempo aan elkaar. Dat doet hij op de klank, op het woord, Het lijkt wel of alle woorden bij hem weer beelden oproepen.

Als ik Patrick ter verduidelijking iets vraag hoe iets zit, of hij me dat nog even uit kan leggen, zegt hij: “Dat komt omdat ik ook ADHD heb. Ik kan me niet concentreren. Ik hoor alles en ik zie alles. Dan wil ik iets opruimen en dan zie ik weer iets anders en dan ga ik daarmee verder. Daarom is het in mijn huis een rommeltje. Het lijkt Keulen wel, daar rommelt het ook, maar dat komt van het onweer. Dan hoor je het in Keulen donderen, als het ware. Dat zeggen de mensen dan.”

Ik zou moe van worden en dat geeft Patrick ook aan. Hij wordt moe van anderen en moe van zichzelf. Zijn wereld krijgt hij niet geordend. Maar hulp van anderen vindt hij ook belastend. De persoon die hem zou helpen met het opruimen van zijn huis heeft hij naar eigen zeggen ‘ontslagen’. “Ze bemoeide zich overal mee en dat moet ze niet doen.” Sinds die tijd krijgt hij geen zorg meer van de gemeente. Er komt wel een ambulant begeleider binnen, maar die is ‘voor de post’. “Al die rekeningen, daar kan ik natuurlijk niks mee. De mensen sturen wel rekeningen, maar ze houden geen rekening met mij. Dan komt er na twee weken alweer een rekening terwijl ze mij niet eens de tijd hebben gegeven om de oude rekening open te maken. En dan wordt het nog moeilijker voor mij, want dan moet ik nóg meer rekeningen in de gaten houden. Ze doen het dus eigenlijk zelf…”

“Ik lijk heel extravert” zegt Patrick, “maar eigenlijk ben ik heel introvert. Ik kan me maanden lang in mijn eentje vermaken. Daar is niks mis mee. Eigenlijk ben ik een soort van kluizenaar. Het liefste zou ik een huisje op de Veluwe hebben. Dat niemand weet waar ik woon. Krijg ik ook geen rekeningen. In mijn huisje waar ik nu woon weten ze me altijd te vinden. Daar word ik zo moe van. De één wil dit en de ander wil dat van mij.

En als ik iemand nodig heb dan komt er niemand. Is de koelkast stuk, ik heb gebeld en na drie weken is er nog niemand geweest. Ik ga natuurlijk niet nog een keer bellen, want mijn beltegoed is op en ik heb al gebeld. Ik hoor de telefoon niet, want de tringel is stuk, maar er staat ook niet op het scherm dat ze gebeld hebben. Maar als ik de telefoon niet opneem kunnen ze toch ook wel langs komen. Ik snap die mensen van tegenwoordig niet. Ik ben pas 26 jaar, maar ik kan onder ons gezegd tegen u onder ons gezegd en gezwegen wel zeggen dat vroeger alles beter was…”

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

One thought on “Kletsende autist”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s