Honderddagengriep

Er zijn blogs die vol staan met persoonlijke ellende. Misschien werkt dat therapeutisch. Het is alleen niet de bedoeling dat mijn blog ook die kenmerken vertoont.

Maar nu heb ik het toch even over persoonlijke ongemakken. Vijf weken geleden werd ik getroffen door griepachtige verschijnselen die de virusscanner van de griepprik bleken te zijn gepasseerd. Misschien was het de Amerikaanse griep, want Tineke kwam er zo ongeveer mee thuis vanuit Californië.

ziek HenkNa acht dagen 39-plus daalde de koorts en meende ik weer licht in de tunnel van het fysieke ongemak te kunnen zien. Toch bleef ik me slap en ongemakkelijk voelen. Bovendien hield ik last van mijn longen. Dat is mijn kwetsbare plek (vermoedelijk omdat ik nooit gerookt heb). Zo de ouden zongen, zo piepen de longen. 

Tineke ging na drie weken maar eens naar de dokter. Die had bijna geen tijd, want ook een groepspraktijk kan geveld worden door griepachtige verschijnselen. Ze kreeg een antibioticakuur. Ik was al eerder bij de dokter geweest. Ze zei dat het tijd nodig had en dat ik me koest moest houden. Ik meende daarom de dokter niet nodig te hebben en sudderde op eigen kracht verder. Het werd allemaal niet erger, dus het advies zou wel hetzelfde blijven.

Na drie weken meende ik dat ik wel weer op de fiets kon stappen. Dat verslag lezen jullie af en toe op dit blog. Ik dacht dat ik met een flinke fietstocht mezelf wel weer beter kon trappen. Helaas bleek het toch niet helemaal zo te werken…

Vorige week dacht ik toch weer redelijk hersteld te zijn. Ik gaf mezelf donderdag zelfs een 7! Maar ik had te vroeg gejuicht. Donderdagavond werd ik door een stevige aanval van onwelte bevangen. Helaas moest ik vrijdagmorgen cursus geven en de cursisten kwamen uit heel Nederland. Die wil je niet teleurstellen. Gelukkig gaf ik die cursus samen met iemand anders. Mijn stem heeft het nét tot het eind vol weten te houden. Daarna vertrok ik rillend en bibberend weer naar huis om het twee dagen lang erg koud te blijven houden.

Ook deze week kreeg ik weer zo’n dip te verduren. Maar met paracetamol kun je toch de boel een beetje camoufleren. Dus ik heb nog wel wat ‘bijgeklust’.

Ondertussen hoorde ik van een arts die het heeft over de honderddagengriep. Je begint met een forse griepperiode, die tast je conditie aan waardoor de dijken gemakkelijk door allerlei virale virussen overspoeld kunnen raken. Vervolgens denk je iedere keer weer dat je zo ongeveer beter bent en dan spoelt er een nieuwe golf over het eiland van je bestaan heen.

Als dat waar is ben ik nog niet eens op de helft…

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

One thought on “Honderddagengriep”

  1. Nou Henk, ook mijn man was, dachten we, bevangen door een eindeloze griep….
    Maar wat denk je? Na bloedonderzoek blijkt het kinkhoest te zijn, hm, daar denk je toch niet aan als 63 jarige?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s