Asociaal bouwen voor ouderen

Dat stond gisteren als titel boven een column van filosoof Govert Buijs in het Nederlands Dagblad.

Tijdens zijn bezoeken aan instellingen voor ouderen was het hem opgevallen hoe ‘verstild’ de wereld voor ouderen was georganiseerd. Als een bewoner van zijn of haar kamer kwam was er ‘buiten’ niets dat uitnodigde. Een steriele lange gang met veel deuren, voornamelijk TL-balken, af en toe een schilderij en verder niets en niemand te zien.

Mensen die in toenemende mate van zorg afhankelijk zijn worden op die manier helemaal alleen gelaten. De kleine kamers zijn grotendeels verleden tijd, er worden appartementen gebouwd, met een groot raam naar buiten toe. Maar wat is er buiten te zien? Meestal ook niets. Het contact met andere mensen is minimaal.

Tuingerichte woonkamers

Die trend is niet nieuw. Het zit al in de tuingerichte woonkamers die sinds 1980 de woningbouw beheersen. Mensen keren zich massaal af van de straat. Midden overdag kun je in een gemiddelde woonstraat in Nederland gemakkelijk overvallen worden: er is niemand die het ziet.

Helaas herken ik in de locaties voor ouderen waar ik op bezoek kom wat Govert Buijs beschrijft. Ondanks alle moderne inzichten over wat ouderen nodig hebben wordt er nog steeds door zorginstellingen massaal ‘klassiek’ gebouwd. Anoniem en vervreemdend.

Breincollectief

Maar het kan ook totaal anders. Op één van de locaties in onze regio is een woning voor ouderen helemaal gebouwd volgens de inzichten van het Breincollectief. Daar is het een belevenis om door de gangen te lopen. Overal valt wel wat te doen of te zien. Kamers zijn niet anoniem. Mensen kunnen naar buiten kijken, maar ook de gang is ‘spannend’. Ook aan de dagbesteding is op een creatieve manier vorm gegeven. Het is een verademing om te zien hoe anders het kan.

Bij een locatie waar ik vroeger werkte was (ook) aan een deel van deze wensen tegemoet gekomen. Helaas zaten we wel vast aan bestaande bouw. Maar het was wel bouw met mogelijkheden. Bijzonder was de bouw in de vorm van een cirkel. Dat geeft veel meer mogelijkheden dan een lange rechte gang. Daarnaast was de woonkamer heel centraal geplaatst, in het midden van de woning. Geen oudere die eindeloos op zoek moest of er ergens nog een gezellige woonkamer was. Je liep er gewoon vanzelf binnen.

De klok 30 jaar terug

Het kan dus echt anders. En dan kom je toch weer op bezoek in een nieuwe locatie. Je ruikt de verf nog. De organisatie is trots op het nieuwe gebouw dat geheel is gebouwd naar moderne inzichten in de zorg voor ouderen. Helaas is de klok wel 30 jaar terug gezet. Misschien hebben managers en architecten de boodschap dat dementerende ouderen in het verleden leven een beetje verkeerd begrepen.

 

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s