Weglopen (4, slot)

6) Er zijn ook kinderen die weglopen om duidelijkheid te krijgen. Dat klinkt tegenstrijdig, maar in de relatie gebeurt er na het weglopen vaak iets vreemds. Opvoeders worden namelijk opeens weer erg duidelijk. De regels worden opnieuw helder. Het kind forceert dan dus met zijn gedrag meer duidelijkheid. Dat zie je soms ook bij kinderen die de geboden vrijheid eigenlijk niet goed aankunnen. In zekere zin is er een overlap met de derde genoemde vorm.

7) Er zijn ook vormen van weglopen die organisch bepaald zijn. Er gebeurt iets in het lichaam of in de hersenen waardoor de behoefte aan weglopen (onbewust) gestimuleerd wordt. Dit zien we o.a. soms bij bepaalde vormen van epilepsie, waarbij een soort schemertoestand ontstaat. In opvoedingsinstellingen voor meisjes is het PMS-weglopen bekend: de hormonale veranderingen leiden tot een verhoogde kans op weglopen.

8) Bij snel overprikkelde kinderen (zoals bij kinderen met autisme) zie je weglopen soms als vluchtgedrag. In de drukte van het gezin of van de instelling is de enige manier om rust te krijgen: weglopen (of: wegfietsen). Dit kan op den duur een patroon worden dat moeilijk te veranderen valt.

9) Psychotisch weglopen. Bij een psychose staan lichaam en geest onder invloed van ‘vreemde’ belevingen. Je ziet bijvoorbeeld dingen die er niet zijn of je hoort stemmen. Deze mensen kunnen zeer gevaarlijk en roekeloos weglopen omdat hun denken gestuurd wordt door vreemde belevingen. Ze zoeken dan bijvoorbeeld ook gevaarlijke situaties op, zoals een hoog gebouw, een spoorwegovergang of ze gaan over de middenstreep van de weg lopen.

10) Weglopen door binnen te blijven. Een variant op het thema weglopen zijn de mensen die zich juist onttrekken aan allerlei contacten. Ze maken hun wereld heel klein. Ze lopen in fysiek opzicht niet weg van de plek waar ze zijn, maar ze lopen – door zich af te sluiten – weg van de mensen met wie ze in contact staan. Arthur Hegger noemt in zijn boek over ‘Borderline’ het voorbeeld van een vrouw die de gordijnen van haar huis dicht houdt, niet reageert als er aangebeld wordt en ook de telefoon niet opneemt. Eigenlijk is dat gedrag een variant op het gedrag van André (vorm 5): jezelf zoek maken om gezocht te worden.

Er vallen nog veel meer varianten op het thema weglopen te bedenken, maar dit waren er een paar, geput uit allerlei herinneringen die nog steeds af en toe door mijn hoofd gaan. Ik blijf maar weglopen…

 

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s