Monument voor de gevallen fietser

Het is vijf jaar geleden dat ik op de stoep voor het Krankenhaus van Euskirchen van mijn sokken en mijn Gazelle werd gereden door een plaatselijke wegpiraat.

De klap was nogal hevig. Maar ik voelde geen pijn. Ik dacht later op de dag weer verder met de trein naar huis te kunnen. Wel constateerde ik dat mijn voet achterstevoren aan mijn been zat. Zó lenig was ik nog nooit geweest.

De Notartz meende dat ik beter niet kon gaan lopen. Hij liet een ambulance aanrukken die mij afvoerde naar de catacomben van het plaatselijke Krankenhaus. Een brancard was goedkoper geweest, want dit ritje naar de achterkant van het ziekenhuis kostte 389 euro.

Helaas bleek er niemand in het Krankenhaus in staat om de boel recht te zetten. Dus moest ik met dezelfde ziekenauto verplaatst worden naar een ziekenhuis bij Keulen, waar een heuse professor moest toezien of het allemaal nog goed kwam.

Ondertussen stond mijn fiets eenzaam en alleen in Euskirchen. Daar maakte ik me het meeste zorgen over. Je hoort nog wel eens verhalen van Duitsers die fietsen meenemen.

In het ziekenhuis werd ik een week lang tegen mijn zin in vastgehouden. Wil je mij gek hebben, dan moet je me vasthouden. Pas tijdens het carnaval zag ik kans om te ontsnappen. In Alkmaar moest ik opnieuw het ziekenhuis in. En zelfs op de quarantaine-afdeling, want je weet maar nooit welke vreemde bacteriën er in Duitse ziekenhuizen rondwaren.

Na het ontslag uit het ziekenhuis verbleef ik nog enkele maanden in een rolstoel. Dat was een andere manier om Alkmaar te bekijken.

Monument voor de gevallen fietserDe plaatselijke wegpiraat gaf mij er de schuld van dat ik zijn Mercedes met mijn Gazelle total loss had gereden. Hij beweerde dat hij stil stond voor de stopstreep en dat ik tegen zijn auto aan was gebotst. Er volgden ook nog twee rechtszaken. Uiteindelijk werd aannemelijk gemaakt dat hij met aanzienlijke snelheid de stopstreep was gepasseerd en mij tegen de vlakte had gereden.

Als herinnering aan dit ongeluk reed vandaag een auto dit fietsbord op de Amsterdamse Zuidas tegen de vlakte. Ik noem het nu ‘het monument voor de gevallen fietser’. 

 

 

Advertenties

Auteur: henk50

Ik ben GZ-psycholoog. Sinds 1975 werk ik in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s