Ziekfietsen

Het was gisteren zulk zacht weer dat ik maar eens een poging heb gewaagd om het rijwiel te bestijgen. Volgens mijn moeder knapte ik altijd pas op als ik weer naar buiten mocht. Dat was wél spannend, vanwege regelmatige oorontstekingen. Ze hield me liever binnen, maar eigenlijk moest ik naar buiten.

Ik heb een periode gekend met veel winterse ongemakken. Ze waren zó frequent dat de huisarts me voorstelde om maar eens een seizoen aan de Middellandse Zee te overwinteren. Maar het bezoek aan de dokter vond ik best prettig. Niet dat wachten in de wachtkamer. Maar omdat ik dan weer  even naar buiten kon. Houd je mij binnen, dan ontstaan er trieste gedachten in mijn hoofd.

Sommige mensen denken dat je bij ziekte niet kunt fietsen. Ik heb echter zelfs wel eens een dag gefietst met hoge koorts. Ik vond het al een beetje vreemd fietsen, alsof ik geen contact kon maken met mijn omgeving. Ik zat op een zweefzadel. Toch reed ik ruim 100 km. Eenmaal thuis vroeg Tineke of ik misschien koorts had. Niet dat ik wist. Tempen: 39,5…

Buiten

Ik kan wel zeggen dat het vandaag buiten best ingewikkeld was. Je bent ruim een week binnen en dan weet je al niet meer hoe het buiten is. Het fietsen lukt wel, maar alles wat er verder op je afkomt…  Ik voelde me iemand die aan een doodlopend zandweggetje woont en die nu opeens wordt geconfronteerd met het leven van alledag.

Horen

Daarbij komen twee aanzienlijke zintuiglijke beperkingen: horen en zien. Mijn gehoor was al minder aan het worden, maar nu hoorde ik écht heel weinig. Voor de prikkelverwerking was dat wel prettig. Anders zou ik misschien gek zijn geworden van het geluid. Maar een ander probleem is dat je niet goed afstanden meer kunt inschatten. Ik weet niet of dat klopt met de zintuigologie (de leer van de zintuigen), maar het was wel mijn ervaring: door het slechte horen had ik ook een minder goed beeld van de afstand tussen mezelf en de omgeving. Het leek wel of alles verder weg was.

Zien

Het tweede aspect is het slechtere zien.  Ik beroep me er op dat het toch wel bijzonder is dat ik als 64-jarige nog steeds geen leesbril nodig heb. Maar vandaag zag ik van alles wazig. Soms is dat niet erg. Een straat vol lelijke nieuwbouw, of een bedrijventerrein: dat kun je maar beter niet zien. In het verkeer is het wat minder handig. Doordat mijn ogen permanent geïnfecteerd zijn zie ik de wereld in streepjes, alsof ik door een slecht matglas kijk. Ik hoor de auto niet aankomen, ik zie hem ook niet.

Gevaar op de weg

Het gevolg was dat ik heel voorzichtig fietste en een heer in het verkeer was. Ik had ook alle tijd. “Ná u, ná u!” En zo snel mogelijk een autovrij fietspad opzocht. Daar was het echter spitsuur, vanwege het mooie weer. Alkmaar wordt namelijk voornamelijk bevolkt door mooiweerfietsers. Dus ook daar stond het angstzweet me op de rug.

Bovendien schampte ik twee keer een stoeprand omdat ook mijn vestibulaire zintuigen (evenwicht) niet goed werken. Dat heeft dan ook weer met de oren te maken. Kortom: ik was een gevaar op de weg. Eigenlijk zou ik een tijdelijke ontzegging van de rijbevoegdheid moeten krijgen.

Het goede nieuws is dat ik weer heelhuids weder ben gekeerd. Nu nog afwachten wat de koorts vanavond weer gaat doen. Want die blijft te hoog voor de tijd van het jaar.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Ziekfietsen”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.