Emoties bij jonge kinderen (3)

Zelfhantering

Een belangrijke bepalende factor bij het sociale gedrag is de mate waarin het kind leert om zijn eigen emoties te hanteren. Aanvankelijk zijn kinderen hierbij volledig afhankelijk van de opvoeder: ze willen vastgehouden worden, gewiegd worden, iemand moet op zachte toon tegen hen praten. Afleiding kan ook bij jonge kinderen al een positief effect hebben.

Vanaf de leeftijd van 2 tot 3 maanden kunnen kinderen zichzelf ook al enigszins ‘troosten’ door bijv. op hun duim te gaan zuigen en later zelfs door te proberen om in slaap te vallen. Ook kunnen kinderen ‘wegkijken’ als de wereld te spannend voor hen wordt.

Bij het zien van een ‘vreemd voorwerp’ kunnen kinderen zich terugtrekken óf houvast zoeken bij de moeder. Als iets leuks ‘verdwijnt’ kan het kind afleiding zoeken in iets anders of op zoek gaan naar het voorwerp. Uiteraard kunnen ze ook boos en gefrustreerd reageren.

Gedrag van baby’s en het latere vervolg

Naarmate het kind ouder wordt vermindert het aantal ‘explosies’ (gillen, schreeuwen, schoppen, slaan) omdat het steeds meer vertrouwt op de mogelijkheid om door woorden aan te geven wat zijn wensen zijn.

Opvallend is het verband tussen het snel ontregeld raken bij baby’s en het niet aansluiten bij de volwassene als peuter. Met andere woorden: bij baby’s die snel ontregeld raken is de peutertijd naar verhouding ook vaker een lastige periode, zowel voor de ouders als voor het kind. Het is moeilijker voor de ouders om de pasvorm in de omgang met hun kind te vinden (temperamentsonderzoek: goodness of fit).

Ook bestaat er een verband tussen het frequent vertonen van boosheid en agressie op de peuterleeftijd en het soepel kunnen omgaan met andere kinderen op de basisschool. Licht ontvlambare peuters raken ook op latere leeftijd gemakkelijker geïsoleerd.

 

 

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.