Ouders de schuld? (2)

Als in zijn algemeenheid wordt gezegd dat kinderen eerder in de problemen komen als de ouders niet betrokken zijn bij de school zegt dat nog niets over de individuele situatie.

Als er een verband wordt aangetoond tussen roken tijdens de zwangerschap en hartfalen en longproblemen bij kinderen wil dat nog niet zeggen dat alle kinderen met long-en hartproblemen rokende moeders hebben.

Als er wordt gezegd dat spanningen in het gezin leiden tot problemen op school wil dat nog niet zeggen dat een kind dat problemen heeft op school thuis tot aan zijn nek in de spanningen zit. 

Als onderzoekers de gevoeligheid van de ouderziel teveel mee moeten nemen kunnen ze niets meer publiceren. Toen ik een keer een artikel publiceerde onder de kop ‘Niet alle druk gedrag is ADHD’  kreeg ik de wind van voren. Ik gaf namelijk de ouders de schuld, want ik had geschreven dat er ook andere redenen kunnen zijn waarom een kind druk gedrag heeft. Zulke kritiek kan er toe leiden dat media pedagogische censuur gaan toepassen. Je wilt immers je lezers- of kijkpubliek niet kwijt?

De problematiek speelt ook op individueel niveau. ‘De hulpverlener moet nú voor mij klaar staan en dit voorschrijven’. Steeds vaker vertellen psychiaters over de enorme druk van boze (meestal hoogopgeleide en veeleisende) ouders als ze weigeren medicatie voor te schrijven. De ouders kunnen immers zélf bepalen wat er met hun kind aan de hand is? En via internet zelfs de medicatie bedenken.

Daar komt nog eens bij dat financiering van ‘het rugzakje’ voor het grootste deel samen hangt met een vastomlijnde diagnose. De diagnose autisme opent allerlei financiële deuren. Heeft je kind die diagnose niet, maar wel vergelijkbare gedragingen, dan wordt het erg moeilijk om de extra zorg gefinancierd te krijgen.  

Een gevolg is dat andere oorzaken waarom kinderen in de problemen komen te vaak genegeerd worden. De vraag kan en mag niet meer gesteld worden. Het is een taboe geworden. Je neemt dan namelijk de ouder die het tóch al zwaar heeft niet serieus. Dat je het kind minder serieus neemt moet maar op de koop toegenomen worden.

Onderzoekers moeten kritisch zijn. In de eerste plaats naar zichzelf toe. Te vaak hebben ze zich te kritisch en weinig empathisch naar ouders opgesteld. Ben ik niet tóch  bevooroordeeld naar die door mij als lastig ervaren moeder? Wat is mijn houding? Veroorzaak ik zelf niet het gevoel bij deze ouders?

Het mag van beroepskrachten verwacht worden dat ze goed luisteren naar ouders en hun informatie meer dan serieus nemen. Maar ze moeten ook kritisch kunnen blijven zijn in hun vraagstelling.

Goede diagnostiek betekent dat álle vragen gesteld moeten kunnen worden. En behandeling betekent misschien ook wel: bemoeizorg achter de voordeur.

Helaas is daar de tijd nog lang niet overal rijp voor. Te vaak wordt een brede onderzoeksvraag bij voorbaat gelezen als een veroordelend vingertje. Dan wordt het de ouder op de erwt.

Daar wordt het kind de dupe van.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Eén gedachte over “Ouders de schuld? (2)”

  1. Soms zitten ouders helemaal niet te wachten op zo’n diagnose:
    Onze oudste dochter is, toen ze in groep 7 zat, getest op aandringen van de school.
    Naar aanleiding daarvan is ze kort onder behandeling van een psycholoog geweest.

    Ze is hoogbegaafd, kwam ook uit dat onderzoek, en heeft meer dan gemiddeld moeite gehad om sociaal vaardig te worden. Maar dat wisten wij als ouders zo ook al wel.

    Achteraf hebben we ons vaak afgevraagd of de psycholoog nu wel of niet een positieve bijdrage heeft geleverd.

    Onze indruk was dat de school dit onderzoek wilde omdat de docent niet goed raad wist met onze dochter: hij was vooral heel begaafd in het omgaan met kinderen die qua intelligentie juist meer aan de onderkant zitten: fijn dat er zulke docenten zijn; maar met onze dochter wist hij echt niet goed raad.

    Wel een voordeel van de uitkomst van het onderzoek: ze kreeg meer vrijheid om andere dingen te doen en te leren dan het normale lesprogramma; zo heeft ze in die tijd al leren omgaan met tekstverwerking op de computer: was nog heel nieuw in die tijd.
    Maar eigenlijk vind ik dat een docententeam zo iets ook zou mogen en moeten doen voor een leerling zonder dat daar een officieel onderzoek voor nodig is.

    Er zat in die tijd nog niet de financiële consequentie van het rugzakje aan vast. Of dat bij ons, als ouders, nog een rol zou hebben gespeeld weet ik niet: moeilijk om zo iets te weten als je er niet echt voorstaat.

    Onze oudste dochter heeft het grotendeels goed gehad op de basisschool; op de middelbare school lukte het haar niet om echte vriendschappen te sluiten; dat heeft ze moeilijk gevonden. Wel kreeg ze daar, zonder onderzoek, vrijheid om een eindexamenprogramma te kiezen dat roostertechnisch niet kon, zodat ze niet voor alle vakken alle lessen heeft gevolgd.

    Toen ze ging studeren kwam het allemaal goed; ze heeft nu een baan, een vriendenkring, en een kerk waar ze zich op haar plaats voelt.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.