Druktemaker Jim

Jim is een enorme druktemaker.
Iedere dag opnieuw komt hij bij wijze van spreken alweer turbo uit zijn bed.
Hij begroet je met een luide kreet en direct daarna volgt er een duw of een krachtige omhelzing. Hij is blij om na die lange nacht weer iemand te zien.
Nieuwe medewerkers reageren bijna altijd enthousiast op Jim. Wat een leuke knul! Maar dat is nu net de valkuil. Het vormt ook de kern van het professioneel handelen. Loopt Jim snel, dan moet jij langzaam lopen, schreeuwt Jim hard, dan moet jij fluisteren, is Jim super-enthousiast, dan moet jij onderkoeld reageren.
Maar als begeleider moet je niet mee gaan in het enthousiasme van Jim. Want dat slaat al heel snel door. Bij Jim is ‘genieten’ namelijk al bijna direct ‘teveel’. Soms zit je binnen een kwartier met de brokken. Dat is voor Jim niet goed, het is heftig voor de andere bewoners van zijn huis, de begeleiding heeft er een zware dobber aan en de buren gaan ook klagen. Want Jim woont in een gewoon woonhuis in een gewone straat in de grote stad. Eigenlijk zou hij veel meer ruimte moeten hebben. Maar dat was het beleid van de overheid: zo gewoon mogelijk. Ook voor Jim, die ruimte nodig heeft.
Jim bouwt geen echte band op. De volgende dag is hij compleet vergeten wie er de vorige dag werkte. Dat betekent dat hij iedere dag opnieuw moet testen of de medewerker de grenzen weet. Hij gaat net zo lang door totdat de omgeving weer duidelijk is. Zelfs bij mensen die hem al jaren kennen.
Jim reageert op begrenzen eerst met boosheid. Maar ook dat is hij na vijf minuten weer vergeten. Geef je geen grens aan, dan wordt Jim steeds drukker. Dat komt doordat hij steeds angstiger wordt. Hij begrijpt de wereld niet meer. De angst vertaalt zich in druk gedrag.
Jim is een druktemaker die niet tegen drukte kan. Alleen als hij weet waar hij aan toe is kan hij zich een beetje beter concentreren. Dan staan zijn ogen rustiger.
Jim heeft begeleiders nodig die dat begrijpen. De weg waar Jim op loopt is altijd glibberig. Zij vormen de vangrail zodat hij niet echt van de weg af raakt.

Auteur: henk50

Ik ben orthopedagoog/GZ-psycholoog. Vanaf 1975 heb ik gewerkt in de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking. Schrijven is een hobby en een ontspanning voor mij, vandaar dat ik het niet kan laten om dagelijks iets te schrijven, meestal ook op mijn weblog. Omdat ik zo lang in 'de zorg' heb gewerkt heb ik veel zogenaamde casuïstiek ter beschikking. Soms gebruik ik voorbeelden uit de dagelijkse praktijk op mijn weblog, maar de beschrijvingen zijn altijd vermengd met andere -vaak gedateerde - verhalen. Er komen dus geen één-op-één verhalen voor. Dat zou ook niet mogen vanwege het beroepsgeheim. De namen die ik gebruik zijn altijd gefingeerd. De pedagogische en psychologische voorbeelden hebben dus wel enig waarheidsgehalte, maar ze hebben de pretentie om toch onherkenbaar te zijn. Mocht de lezer toch iemand herkennen, dan is dat waarschijnlijk toeval. Een enkele keer zijn voorbeelden van dialogen geheel gefingeerd. Uit de privésituatie wordt slechts zeer beperkt iets vermeld, waarbij ik met name zorgvuldig om ga met fotomateriaal. De namen van mensen die reageren worden nooit door mij doorgegeven aan derden, ze blijven in mijn afgesloten Wordpress-domein.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.